Bago humagulgol sa pagbanggit sa kanyang ama, sinubukan ni Liza Diño na manatiling kalmado, ngunit ang paalala tungkol sa pinakamahalagang lalaki sa kanyang buhay ay nagpatindi sa lahat ng kanyang emosyon — ano nga ba ang mayroon sa lalaki na hindi niya makalimutan kahit ngayon?
BAGO SIYA MAPALUHA, SINUBUKAN NIYANG MAGING MATATAG — ANG ALAALANG HINDI KAILANMAN NAGLAHO SA KANYANG PUSO
May mga pangalan sa ating buhay na sapat nang marinig upang bumalik ang napakaraming alaala.
Minsan, hindi natin inaasahan kung gaano kalalim ang magiging epekto ng isang simpleng pagbanggit.
Maaari tayong maging matatag sa loob ng maraming taon.
Maaari nating isipin na natutunan na nating kontrolin ang ating emosyon.
Ngunit may mga alaala na nananatiling buhay sa pinakatahimik na bahagi ng ating puso.
Ganito ang nangyari sa isang babae na matagal nang hinahangaan dahil sa kanyang lakas ng loob, propesyonalismo, at kakayahang harapin ang iba’t ibang pagsubok sa buhay.
Sa harap ng mga tao ay madalas siyang nakikitang nakangiti.
Kapag may problema, tila lagi siyang may sapat na lakas upang magpatuloy.
Ngunit sa likod ng lahat ng iyon ay isang anak na may malalim na pagmamahal at paggalang sa kanyang ama.
Sa isang pagkakataon, habang nagkukuwento siya tungkol sa kanyang buhay, tila maayos ang lahat.
Kalmado ang kanyang tinig.
Magaan ang kanyang mga sagot.
Nagbabalik-tanaw siya sa kanyang karera, sa kanyang pamilya, at sa mga karanasang humubog sa kanya bilang tao.
Ngunit nang dumating ang usapan tungkol sa kanyang ama, nagbago ang lahat.
Biglang naging mas tahimik ang kanyang tinig.
Mas maingat ang bawat salitang kanyang binibigkas.
At sa loob lamang ng ilang segundo, tila bumalik siya sa mga panahong siya ay isa lamang batang nangangarap at umaasa sa gabay ng pinakamahalagang lalaki sa kanyang buhay.
Ayon sa kanyang mga kuwento, ang kanyang ama ang isa sa mga unang taong nagturo sa kanya ng kahalagahan ng sipag at integridad.
Hindi man ito palaging nagsasalita nang mahaba, sapat na ang kanyang mga kilos upang mag-iwan ng mga aral na habang-buhay niyang dadalhin.
Noong bata pa siya, hindi niya agad nauunawaan ang lahat ng sakripisyo ng kanyang ama.
Katulad ng maraming anak, nakikita lamang niya ang mga simpleng bagay.
Ang paghahatid sa paaralan.
Ang pagtatanong kung kumain na ba siya.
Ang pagdalo sa mga mahalagang okasyon.
Ang pakikinig sa kanyang mga kuwento kahit pagod na pagod na ito mula sa trabaho.
Habang lumalaki siya, saka niya lamang unti-unting naunawaan ang kahulugan ng mga simpleng kilos na iyon.
Napagtanto niyang ang bawat oras na inilaan ng kanyang ama ay isang uri ng pagmamahal.
Ang bawat payo ay isang pagtatangkang ihanda siya para sa mas mahihirap na laban sa buhay.
At ang bawat sakripisyo ay ginawa upang magkaroon siya ng mas magandang kinabukasan.
Maraming tao ang nag-iisip na ang mga hindi malilimutang alaala ay laging malalaki at dramatiko.
Ngunit para sa kanya, ang pinakamatitinding alaala ay yaong mga ordinaryong sandali.
Mga hapunan kasama ang pamilya.
Mga pag-uusap sa loob ng sasakyan.
Mga tahimik na sandaling magkatabi lamang silang nakaupo.
Mga simpleng pagkakataong noon ay tila karaniwan lamang, ngunit ngayon ay napakahalaga na sa kanyang alaala.
Habang ikinukuwento niya ang mga ito, naging malinaw kung bakit hanggang ngayon ay hindi niya makalimutan ang kanyang ama.
Hindi lamang dahil ito ang kanyang magulang.
Kundi dahil ito ang taong tumulong humubog sa kanyang pagkatao.
Sa bawat tagumpay na kanyang natamo, naaalala niya ang mga panahong may isang taong naniwala sa kanya kahit hindi pa siya kilala ng iba.
Sa bawat hamon na kanyang nalalagpasan, naaalala niya ang mga aral na minsang itinuro sa kanya.
At sa bawat pagkakataong kinakailangan niyang maging matatag, naaalala niya ang halimbawa ng lalaking unang nagturo sa kanya kung paano tumayo muli pagkatapos madapa.
May isang bagay tungkol sa pagmamahal ng isang magulang na mahirap ipaliwanag.
Hindi ito laging nakikita.
Hindi ito laging nasasabi.
Ngunit naroroon ito sa maliliit na detalye ng ating buhay.
Naroroon ito sa ating mga desisyon.
Sa ating mga pinahahalagahan.
At maging sa paraan ng ating pakikitungo sa ibang tao.
Para sa kanya, ang kanyang ama ay hindi lamang bahagi ng kanyang nakaraan.
Bahagi ito ng kanyang kasalukuyan.
At bahagi rin ng kanyang magiging hinaharap.
Dahil ang mga aral na iniwan nito ay patuloy na gumagabay sa kanya araw-araw.
Maraming taon na ang lumipas.
Maraming bagay na ang nagbago.
Maraming pangarap na ang natupad at maraming hamon na ang nalampasan.
Ngunit may mga alaalang hindi kailanman kumukupas.
May mga tinig na nananatiling malinaw sa ating isipan.
May mga payong kahit matagal nang narinig ay tila naririnig pa rin natin hanggang ngayon.
At iyon marahil ang dahilan kung bakit naging emosyonal siya sa simpleng pagbanggit sa kanyang ama.
Hindi dahil sa kalungkutan lamang.
Kundi dahil sa lalim ng pasasalamat.
Pasasalamat sa lahat ng gabay.
Pasasalamat sa lahat ng sakripisyo.
Pasasalamat sa lahat ng pagmamahal na kanyang natanggap.
Sa huli, ang pinakamahalagang lalaki sa kanyang buhay ay hindi niya naaalala dahil sa anumang materyal na bagay.
Hindi dahil sa mga regalo.
Hindi dahil sa mga papuri.
Kundi dahil sa presensya nito sa mga panahong kailangan niya ng lakas, pag-unawa, at pagmamahal.
At marahil iyon ang dahilan kung bakit, kahit lumipas pa ang maraming taon, nananatili pa ring buhay ang kanyang alaala sa puso ng isang anak na patuloy na nagpapasalamat sa lalaking tumulong sa kanyang maging kung sino siya ngayon.
Sapagkat may mga taong maaaring mawala sa ating paningin, ngunit hindi kailanman nawawala sa ating puso.
At para sa kanya, ang kanyang ama ay isa sa mga taong mananatiling bahagi ng kanyang buhay magpakailanman.
