Noong Abril 26, hatinggabi, sa isang liblib na bahagi ng mga bundok sa Samar, ang paligid ng isang malaking bahay na nagsisilbing sentro ng isang relihiyosong organisasyon ay tahimik.
Sa loob ng compound, ilang miyembrong babae ang sunod-sunod na dinala sa isang maliit na silid sa dulo ng bahay.
Sa labas ng pinto, tahimik na naghintay ang iba pang mga miyembro habang paminsan-minsan ay maririnig mula sa loob ang mahihinang iyak at pakiusap ng ilang kababaihan.
Sa loob ng silid, naroon si Elias Adlawan, 54 taong gulang.
Lider ng grupong panrelihiyon na tinatawag na mga hinirang ng bagong sanlibutan.
Para sa kanyang mga tagasunod, siya ay hindi ordinaryong tao.
Siya ay itinuturing na huling sugo ng Diyos at ang tanging makapagliligtas sa kaluluwa mula sa napipintong paghuhukom.
Ayon sa mga turo ni Elijah, ang mga babaeng kanyang pipiliin ay may espesyal na papel upang ihanda ang bagong sanlibutan pagkatapos ng baha na umano’y lumipol sa karamihan ng mga tao sa mundo.
Dahil dito, naniniwala ang maraming miyembro na ang lahat ng ipinagagawa ng kanilang lider ay sagrado.
May mga kababaihan na tahimik na sumusunod dahil sa takot.
Ang iba ay sinusubukang kumbinsihin ang sarili na ang kanilang nararanasan ay isang pagpapala at bahagi ito ng utos ng Diyos.
Sa loob ng compound, ipinagbabawal ang pagdududa kay Elias.
Ang mga kumukuwestiyon sa kanyang mga salita ay madalas na napapahiya sa harap ng iba pang mga miyembro o inaakusahan ng mahinang pananampalataya.
Mayroon din namang nangangamba na sila ay mapunta sa lawa ng apoy kung sila ay susuway sa sugo.
Ngunit nang gabing iyon, ang isa sa mga babaeng miyembro ay unti-unting nawalan ng pananalig.
Habang tahimik na naghihintay sa labas ng silid, sinubukan niyang isipin ang mga bagay na matagal na niyang napapansin sa loob ng organisasyon.
Ang babaeng iyon ay si Rose Acayen, 27 taong gulang.
At habang lumalalim ang gabi sa kabundukan ng Samar, isang mapanganib na desisyon ang nagsisimulang mabuo sa kanyang isipan: ang pagtakas mula sa kulto na matagal na niyang kinatatakutan at pinaniniwalaan.
Bago nakilala bilang lider ng mga hinirang ng bagong sanlibutan, si Elias ay dating mangangaral lamang at nagsilbi bilang misyonero para sa isang sektang Kristiyano sa Visayas.
Mahigit 10 taon bago nabunyag ang mga pangyayari sa loob ng kanyang grupo, nagtatag siya ng sariling organisasyon sa isang liblib na lugar sa Samar.
Ayon kay Elias, nakatanggap siya ng espesyal na mensahe mula sa Diyos.
Ipinapangaral niya na malapit na ang isang malaking baha na wawasak sa karamihan ng mga tao sa lupa at ang kanyang mga tagasunod lamang ang maliligtas.
Dahil sa kanyang malalalim na salita at istilo ng pangangaral, unti-unting naniwala sa kanya ang ilang residente mula sa iba’t ibang lugar.
Ang ilan ay sumali dahil sa kahirapan at kawalan ng direksyon sa buhay.
Ang iba ay may mga problema sa pamilya at naghahanap ng bagong simula, na siyang ipinangako ni Elias.
Kalaunan, lumaki ang kanyang organisasyon sa humigit-kumulang 3,000 miyembro.
Sa loob ng komunidad, mahigpit ang mga patakaran.
Ang ilang miyembro ay pinuputol ang komunikasyon sa kanilang sariling mga pamilya matapos sabihin sa kanila na ang mga hindi kabilang sa grupo ay hadlang sa kaligtasan.
Ipinagbabawal din ang pagkuwestiyon sa mga turo ni Elijah dahil ito ay itinuturing na pagsuway sa Diyos mismo.
Ayon sa ilang dating miyembro, kontrolado rin ni Elias ang halos bawat aspect ng kanilang buhay mula sa pananamit, pagkain, trabaho hanggang sa mga taong maaari nilang kausapin.
Habang siya ay tumatanda, mas lumakas ang kanyang impluwensya sa isip ng mga tagasunod.
May ilan na handang ibigay ang kanilang mga lupain, pera, at ari-arian para sa organisasyon dahil naniniwala silang malapit na ang katapusan ng mundo.
Ngunit sa likod ng imahe ng isang lider ng relihiyon, isang mas madilim na sistema ang unti-unting nabubuo sa loob ng kanilang komunidad.
At isa sa mga unang nakapansin nito ay ang babaeng minsan nang naniwala sa kanyang mga turo, si Rose Acayen.
Si Rose ay 27 taong gulang noong panahong iyon at halos kalahati ng kanyang buhay ay ginugol sa loob ng organisasyon ni Elias.
Siya ay dalagita pa lamang nang sumali ang kanyang pamilya sa grupo matapos mahikayat ng ilang kamag-anak na naunang miyembro ng mga hinirang sa bagong sanlibutan.
Dahil dito, lumaki si Rose na naniniwalang espesyal at sagrado ang kanilang komunidad.
Sa loob ng maraming taon, naniwala siya na si Elias ang tunay na huling sugo ng Diyos.
Ayon sa mga turo na naririnig niya nang paulit-ulit, ang paghuhukom ay malapit nang dumating at ang mga mananatiling tapat lamang sa organisasyon ang maliligtas.
Ngunit habang lumilipas ang panahon, nagsimulang mapansin ni Rose ang mga bagay na nagdulot sa kanya ng pagdududa.
Napansin niya na may espesyal na pagtrato si Elias sa ilang kababaihan sa loob ng grupo, lalo na sa mga magagandang dalaga.
Madalas silang ipatawag sa pribadong silid ng lider tuwing gabi habang ang ilang miyembro ay binabantaan na huwag lumapit sa lugar.
Kalaunan, ang ilang miyembrong babae ay nabuntis.
Ngunit sa halip na kuwestiyunin ito ng komunidad, ipinaliwanag ni Elias na ang lahat ng iyon ay isang banal na pagpapala at bahagi umano ng paghahanda para sa bagong sanlibutan.
Ayon sa kanya, “ang mga ipanganganak mula sa mga piniling kababaihan ay magiging simula ng bagong lahi pagkatapos ng baha.” Ang ilang kababaihan ay tahimik na sumusunod dahil sa matinding takot at impluwensya ng lider.
Ang iba naman ay pinaniniwalaang masuwerte dahil sila ay napili ng sugo.
Subalit sinubukan ng ilan na tumanggi.
Ayon sa mga dating miyembro, ang mga sumasalungat kay Elias ay madalas na pinapahiya sa harap ng grupo.
Ang iba ay pinarurusahan sa pamamagitan ng matagal na pananalangin, gutom, o sapilitang paghihiwalay sa ibang miyembro.
May mga pagkakataon din na sila ay binabantaan na mapupunta sa lawa ng apoy kung susuway sila sa kagustuhan ng lider.
Habang nakikita ni Rose ang mga nangyayari sa loob ng komunidad, unti-unti niyang napagtanto na mayroong depektibong sistema sa ilalim ng relihiyosong organisasyon na minsan ay pinaniwalaan niyang banal.
At habang lumalalim ang kanyang mga pagdududa, nagsimula rin siyang matakot para sa sariling kaligtasan sa loob ng kulto.
Isang gabi noong 2026, habang abala ang karamihan sa isang overnight prayer gathering sa loob ng compound, lihim na naghanda si Rose para sa pagtakas na matagal na niyang pinag-iisipan.
Kumilos siya nang tahimik upang hindi mapansin ng ibang miyembro.
Alam niya na mapanganib ang kanyang ginagawa.
Sa loob ng kulto, mayroong ilang tapat na tagasunod na nakatoka sa pagbabantay sa perimeter ng compound upang matiyak na walang miyembro ang makakatakas o makikipag-ugnayan sa mga tao sa labas.
Ayon sa mga dating miyembro, may mga sumubok na umalis ngunit mabilis na nahuli at sapilitang pinabalik matapos pagbantaan o parusahan ng grupo.
Ngunit para kay Rose, ang takot na manatili sa loob ng komunidad ay mas matindi pa.
Kahit ang sariling pamilya ay hindi na mapagkakatiwalaan dahil sa kanilang katapatan sa grupo.
Habang abala ang karamihan sa pananalangin, dahan-dahan siyang lumabas sa likod ng compound at naglakad pababa ng bundok.
Madilim at maputik ang daan.
Bitbit lamang niya ang ilang mahahalagang gamit at ilang beses na nadulas habang tinatahak ang masukal na kagubatan.
Paminsan-minsan ay lilingon siya sa likod dahil sa takot na baka may sumusunod sa kanya.
Naglakad siya nang ilang oras bago tuluyang nakarating sa pinakamalapit na barangay.
Nang makarating doon, halos hindi na niya maipagpatuloy ang paglalakad dahil sa labis na pagod at kaba.
Agad siyang humingi ng tulong sa ilang residente at kalaunan ay nakarating sa mga awtoridad.
Doon niya unang isinalaysay ang kuwento ng mga nangyayari sa loob ng organisasyon ni Elias.
Ikinuwento niya ang mahigpit na kontrol sa mga miyembro, ang umano’y pang-aabuso sa mga kababaihan, at ang takot na matagal nang naghahari sa compound.
Ngunit noong una, mabagal ang naging aksyon sa kanyang reklamo.
Ayon kay Rose, mayroong ilang lokal na opisyal at pulis sa lugar na tila konektado sa kulto, kaya naman naramdaman niyang naantala at nasa panganib siya.
Sa kabila nito, hindi umatras si Rose.
Sa kabila ng mga pangamba na baka balikan siya ng mga miyembro ng kulto, patuloy niyang ibinigay ang kanyang testimonya at nakipagtulungan sa ilang pulis na naging masipag sa pag-asikaso sa kanya.
Habang nagpapatuloy ang testimonya ni Rose, isang mas malawak na imbestigasyon laban sa grupo ni Elias Adlawan ang nagsimulang mabuo.
Ang impormasyon ay nakarating sa Regional Authorities at doon masusing sinuri ang mga paratang patungkol sa umano’y pang-aabuso at mga iligal na gawain sa loob ng kulto.
Binigyan si Rose ng protective custody at inilagay sa isang pasilidad kung saan siya nanatili habang iniimbestiga ang reklamo.
Sa tulong ni Rose, nakapangalap ang mga awtoridad ng sapat na impormasyon tungkol sa lokasyon ng compound at ang sistema ng organisasyon.
Dahil dito, naghanda ang mga awtoridad para sa isang operasyon sa kabundukan ng Samar.
Madaling araw ng Hulyo 22, 2016 nang akyatin ng pinagsanib na pwersa ng pulisya at ilang social workers ang lugar dahil nakabukod ang compound.
Kailangan pa nilang maglakad sa maputik at masukal na bahagi ng bundok bago marating ang komunidad.
Nang makarating sila roon, natagpuan nila ang ilang miyembro na nananalangin sa loob ng malaking bahay habang ang iba ay agad na nagwala at nabahala nang makita ang mga alagad ng batas.
Ilang tagasunod ang nagtangkang harangan ang operasyon at ipinagtanggol pa si Elias Adlawan.
Ayon sa mga awtoridad, mayroon pa ring sumisigaw na “ang aming sugo ay pinag-uusig.”
Ngunit sa kabila nito, nagpatuloy ang operasyon.
Habang pumapasok ang mga pulis sa iba’t ibang bahagi ng compound, nakita nila ang ilang kababaihan at mga bata na matagal nang nananatili sa loob ng komunidad at bihirang lumabas sa lugar.
Ang ilan sa mga kababaihan ay umiiyak habang inilalabas sila ng mga social workers.
Ang iba naman ay mukhang natatakot at nahihirapan silang magsalita sa harap ng mga awtoridad.
Samantala, si Elias Adlawan ay agad na inaresto sa loob ng kanyang bahay.
Siya ay nanlaban umano habang inilalabas sa compound patuloy na sinasabi na “wala siyang ginagawang masama at siya ay isa lamang inosenteng lingkod ng Diyos.” Sa araw na iyon, ang kakila-kilabot na katotohanan sa likod ng organisasyon na matagal nang nagtatago sa likod ng isang huwad na relihiyon ay sa wakas nabunyag.
Pagkatapos ng pagsalakay, nagsimula ang mahabang processo ng imbestigasyon at paglilitis laban kay Elias Adlawan at sa ilan sa kanyang mga malalapit na kasamahan.
Ang mga testimonya ng mga dating miyembro, kabilang si Rose Acayen, ay isa-isang iniharap sa korte, pati na rin ang mga salaysay ng ilang kababaihan na umano’y nakaranas ng pang-aabuso sa loob ng kulto sa mahabang panahon.
Ipinakita rin sa imbestigasyon kung paano unti-unting kinontrol ni Elias ang isip at buhay ng kanyang mga tagasunod gamit ang takot, relihiyon, at ang paniniwala na malapit na ang katapusan ng mundo.
Ang ilan sa kanyang mga tapat na tagasunod ay naharap din sa mga kaso dahil sa umano’y pagtulong sa pagpapatupad ng mahigpit na sistema sa loob ng komunidad at paglilihim sa mga iligal na gawain ng grupo.
Samantala, ang mga nailigtas mula sa compound ay sumailalim sa counseling at rehabilitasyon.
Ayon sa mga social workers, marami sa kanila ang nahirapang bumalik kaagad sa normal na pamumuhay dahil sila ay napagkaitan ng ugnayan sa labas ng mundo sa napakatagal na panahon.
Mayroon ding ilang mga bata na halos walang alam sa totoong sitwasyon sa labas ng komunidad dahil sa kanilang matagal na pananatili sa kabundukan.
Para kay Rose, ang kanyang desisyon na magsalita laban sa grupo na minsan ay pinaniwalaan niya ay hindi naging madali.
Sa loob ng ilang buwan, nakatanggap siya ng mga pagbabanta at paghusga mula sa ilang natitirang tapat na tagasunod ni Elias.
Ngunit sa kabila nito, nagpatuloy siya sa pakikipag-ugnayan sa mga awtoridad upang mailigtas ang ibang miyembro.
Maging ang kanyang sariling pamilya ay halos itakwil siya sa kanyang ginawa.
Ngunit kalaunan, sa tulong ng counseling, unti-unti silang nagkaunawaan at ang kanilang relasyon kay Rose ay tuluyang naibalik.
Sa huli, si Elias Adlawan ay napatunayang may pananagutan sa iba’t ibang uri ng pang-aabuso at manipulasyon sa loob ng kanyang organisasyon.
Ang lalaking minsang tinawag na huling sugo ng Diyos ng kanyang mga tagasunod ay tuluyan na ring bumagsak sa harap ng batas.
Sa huli, ang kaso ay nag-iwan ng mensahe kung gaano mapanganib ang basta-bastang pagsunod sa isang tao.
Maaari nitong maapektuhan ang moralidad ng isang indibidwal dahil maaari nitong ibaluktot ang mali at palabasin itong tama sa paningin ng mga taong may integridad, pananampalataya, o paniniwala.
Umaasa ako na may natutunan kayo sa ating kaso ngayon.
Mga kaibigan, paki-like at share at huwag kalimutang mag-subscribe.
