Isang nakakapanindig-balahibong isyu ang kasalukuyang gumigimbal sa sirkulo ng pulitika sa bansa matapos pumutok ang balitang mayroong nilulutong malawakang destabilisasyon laban sa kasalukuyang administrasyon.
Sa isang mainit na panayam, walang pag-aatubiling isiniwalat ni dating Senador Antonio Trillanes na nasa bingit ng panganib ang mismong buhay ni Pangulong Ferdinand Bongbong Marcos Jr.
dahil sa umano’y patagong pagmamaniobra ng kampo ni Bise Presidente Sara Duterte.
Ang nasabing hakbang ay naglalayong pabagsakin ang pamahalaan sa pamamagitan ng paggamit ng mga retirado at mga sinibak na miyembro ng militar at pulisya na may malalim na galit sa gobyerno.
Ayon sa mga lumulutang na impormasyon, hindi na maitatago ang unti-unting paggalaw ng ilang pwersa na pilit bumubuo ng ingay upang linlangin ang publiko at maghasik ng pag-aaklas.
Tinukoy ni Trillanes ang labingwalong indibidwal na ipinaparada sa Senado bilang mga nagpakilalang whistleblower, na ayon sa kanya ay mga bayaran lamang na inalok ng aabot sa limang milyong piso kapalit ng paggawa ng mga gawa-gawang kwento at paninira.
Karamihan umano sa mga ito ay hindi tunay na mga bayani kundi mga sundalong tinanggal sa serbisyo dahil sa sari-saring kaso gaya ng pagnanakaw at pagbebenta ng rasyon ng United Nations, na ngayon ay tila ginagamit na mga tau-tauhan ng ilang desperadong pulitiko.
Mas lalong umigting ang tensyon at pagkabahala nang magbigay ng seryosong babala si National Bureau of Investigation Director Melvin Matibag patungkol sa panganib na dala ng sapilitang pagpasok ng mga nasabing sibak na sundalo sa loob mismo ng Senado dahil sa banta ni Erwin Tulpo na ipapaaresto ang mga ito.
Lumikha ng matinding kaba sa mga opisyal ang sitwasyon, lalo na nang mapansin ang labis na pagiging depensibo nina Senador Alan Peter Cayetano at Representative Rodante Marcoleta na kinailangan pang gumamit ng mga K9 bomb-sniffing dogs sa loob ng bulwagan.
Ang ganitong kahina-hinalang tagpo ay nagpapahiwatig lamang ng namumuong takot, paranoia, at kawalan ng tiwala sa loob ng mismong institusyon, kung saan ang isang simpleng pagdinig ay maaaring nauwi sa isang madugong komprontasyon at pagkidnap sa mga lider ng bansa kung hindi naging maagap ang mga inatasan sa seguridad.
Sa kabilang banda, malaki ang papel na ginagampanan ng mga mapanlinlang na impormasyon sa patuloy na pag-usbong ng ganitong uri ng malagim na plano.
Pinaniniwalaang kinakasangkapan ang ilang mga bayarang komentarista sa radyo, partikular sa malalayong rehiyon ng Visayas at Mindanao, upang patuloy na lasunin ang isipan ng taumbayan pabor sa pamilya Duterte habang walang habas na sinisiraan ang administrasyong Marcos.
Ang mga pinapakalat na nakakalasong naratibo ay naglalayong papaniwalain ang mga ordinaryong mamamayan na walang ginagawa ang kasalukuyang gobyerno at lugmok ang ekonomiya, kahit pa malayong-malayo ito sa mga nangyayari sa tunay na buhay.
Kung susuriing maigi ang mga kongkretong nagawa ng magkabilang panig, makikita ang isang napakalaking pagkakaiba na pilit ibinabaon sa limot ng mga pikit-matang tagasuporta ng oposisyon.
Mula nang umupo sa pwesto noong taong dalawang libo’t dalawampu’t dalawa, sunod-sunod na ang naisakatuparan ni Pangulong Marcos, kabilang na rito ang pamamahagi ng mga titulo ng lupa sa mga magsasaka gamit ang bilyones na pondo sa ilalim ng Department of Agrarian Reform, ang buong-tapang na pagpapasara sa pugad ng krimen na POGO, at ang patuloy na pagpapa-deport sa mga ilegal at puganteng dayuhan.
Ang mga hakbang na ito ay malinaw na nagpapatunay sa kanyang dedikasyon na linisin ang lipunan at patatagin ang pamumuhay ng mga Pilipino.
Samantala, isang malaking katanungan naman ang patuloy na bumabagabag sa isipan ng marami patungkol sa mga naging ambag ni Bise Presidente Sara Duterte noong siya ay kalihim pa ng Department of Education.
Sa kabila ng mga hinihinging bilyones na confidential funds, napakaraming nagtatanong kung ano ba talaga ang tunay niyang nagawa para isalba ang naghihingalong sektor ng edukasyon bago siya tuluyang bumitiw sa pwesto.
Ang mariing pagkumpara sa dalawang pinakamataas na lider ng bansa ay nagbubunyag ng isang napakapait na katotohanan: ang lahat ng ingay at planong destabilisasyon na nililikha ng oposisyon ay isa lamang desperadong paraan upang pagtakpan ang kanilang sariling kapalpakan at agawin ang atensyon mula sa mga tunay na tagumpay na nararanasan ng bansa.
Sa huli, ang nagbabadyang banta ng rebelyon at kudeta ay hindi lamang isang direktang atake laban sa buhay ng isang Pangulo kundi isang tahasang paglapastangan sa demokrasyang pinili ng milyun-milyong Pilipino.
Ang patuloy na pagmamaniobra ng mga sakim sa kapangyarihan gamit ang mga kasinungalingan at mga bayarang tauhan ay isang lason na sumisira sa pag-asa ng bansa na umunlad.
Ang sambayanan ay hinahamon ngayon na maging mas matalas ang paningin at huwag magpadala sa mga nakakabinging drama ng mga pulitikong walang ibang hangad kundi ang isadlak ang buong Pilipinas sa matinding kaguluhan para lamang maibalik sila sa trono ng kapangyarihan.
