Sa gitna ng napakainit na krisis pulitikal na yumanig sa buong bansa, isang nakakabiglang boses ang umalingawngaw mula sa likod ng rehas.
Nagsalita na si Senador Jinggoy Estrada, at ang kanyang mga pahayag ay hindi lamang nakakagulat kundi tila isang bomba na tuluyang wawasak sa nag-aagawang pwersa sa loob ng Senado.
Matapos ang kanyang mainit na pagsuko at pagkakakulong, marami ang nag-akalang mananahimik na ang batikang mambabatas at tatanggapin na lamang ang kanyang sinapit.
Ngunit kabaligtaran ang nangyari, dahil buong tapang nitong hinamon ang tinatawag na “bagong mayorya” at ibinunyag ang isang malaking ilusyon sa likod ng pagpapalit ng liderato na posibleng maging mitsa ng tuluyang pagkasira ng ating mismong Saligang Batas.
Umiikot ngayon ang napakainit na usap-usapan na tuluyan nang nagkawatak-watak ang mga mambabatas natin, at marami diumano ang palihim na tumatalon mula sa kampo ng dating administrasyon patungo sa bagong mayorya.
Sa kalagitnaan ng kaguluhang ito, mariing kinukuwestiyon ni Jinggoy ang mismong legalidad ng pamumuno sa Senado.
Ayon sa kumakalat na balita, ang biglaang paglipat ng bakod ng ilang mambabatas tulad ni Chiz Escudero ay hindi umano dahil sa paninindigan o prinsipyo,
kundi marahil ay dahil sa matinding takot sa mga kinakaharap nilang mga kaso na naging daan upang mabilis silang mapasunod.
Tila ginagawang hostage ang sitwasyon ng ilan upang mapilitan silang sumabay sa agos ng bagong kapangyarihan.
Ngunit para kay Jinggoy, mas pipiliin pa niyang makulong nang may paninindigan kaysa maging bahagi ng sirkong ito.
Matatandaang hindi man siya nagpasok ng “not guilty” plea sa kanyang sariling kaso at hinayaan na lamang ang korte na gawin ito, malinaw ang kanyang mensahe: kung gusto nilang ikulong siya nang pilit, gagawin nila ito, ngunit hindi nila kailanman mabibili ang kanyang pagkiling.
Ang pinakamabigat na pasabog ni Estrada ay nakatuon sa lantarang pagmamanipula sa bilang ng Senado upang piliting ipasok ang bagong pamunuan.
Ipinipilit ng kabilang kampo, na sinuportahan pa ng mga naging pahayag ni dating Senate President Tito Sotto, na dalawampu’t dalawa na lamang ang lehitimong bilang ng mga senador sa bansa dahil si Jinggoy ay kasalukuyang nakakulong at si Senador Bato Dela Rosa ay sinasabing nagtatago.
Sa pamamagitan ng maling linyadang ito, pinapalabas nila na sapat na umano ang labindalawang boto lamang upang makapagluklok ng bagong lider.
Subalit, isang nakakabasag-pangang katotohanan ang walang takot na ibinunyag ni Jinggoy.
Ayon sa kanya, buhay na buhay silang dalawa, hindi sila naging inutil, at higit sa lahat, kailanman ay hindi sila nagbitiw sa kanilang mga pwesto.
Samakatuwid, dalawampu’t apat pa rin ang kabuuang bilang ng mga senador, at mahigpit na kailangan ang labintatlong boto upang maging legal ang anumang pagbabago.
Dahil sa kakulangan na ito, idiniin ni Estrada na ang lahat ng nangyayari sa Senado ay tahasang labag sa 1987 Constitution, at hanggang sa mga sandaling ito, tanging si Alan Peter Cayetano pa rin ang lehitimo niyang kinikilalang Pangulo ng Senado.
Ang patuloy at walang katapusang bangayan na ito ay naglalantad ng isang mas malalim, at mas nakakasukang kanser sa ating sistema ng gobyerno.
Hindi ba’t nakakapanghina na habang ang mga ordinaryong Pilipino ay patuloy na nagkukumahog sa paghahanap ng maiuulam sa pang-araw-araw, ang mga mismong inihalal nilang kinatawan ay abala sa pag-aagawan ng pwesto na tila mga batang nag-aaway sa palaruan? Ipinapakita lamang nito na ang ugat ng gulo sa ating bansa ay hindi lamang nakatanim sa mga tiwaling pulitiko, kundi sa mismong butas ng 1987 Constitution.
Ang kasalukuyang unitary presidential system natin ay tila naging isang malaking entablado na lamang para sa mga sirkong pulitikal.
Marami tuloy sa mga tagamasid at ordinaryong mamamayan ang tahasang nagtatanong, hindi ba’t oras na upang tuluyan nang buwagin ang lumang sistemang ito at lumipat sa isang parliamentary form of government? Kung titignan natin ang ginawa ng mga bansang tulad ng Japan at Singapore, makikita ang mas mabilis na aksyon, mas malinaw na pananagutan, at kawalan ng mga ganitong klaseng agawan ng trono na nagpapabagsak sa pag-unlad ng bayan.
Sa kabila ng lahat ng maruruming laro at pag-aagawan sa Mataas na Kapulungan, isang nakakaluwag-hiningang katotohanan na lamang na ang sangay ng Ehekutibo, sa pangunguna ng kasalukuyang administrasyon at ni Pangulong Marcos, ay nananatiling nakatutok sa tunay na trabaho nang hindi nakikisawsaw sa gulo ng Senado.
Habang nagsisiraan at nagpapagalingan sa drama ang mga senador kung sino ba talaga ang dapat umupo bilang lider, tahimik namang umaarangkada ang mga proyekto at epektibong programa ng administrasyon na direktang nagpapagaan sa buhay ng bawat Pilipino.
Ang sentimyento ngayon ng mamamayan ay sadyang napakalinaw: hindi kailangan ng bayan ang mga opisyal na puro daldal at pamumulitika lamang.
Hayaan na lamang nating mag-away-away ang mga uhaw sa pwesto hanggang sa sila ay mapagod.
Sa huli, ang matalinong taumbayan pa rin ang magsisilbing pinakahuling hukom upang kilatisin kung sino ang tunay na nagpapakahirap para sa bayan at kung sino ang mga nagpapanggap lamang sa loob ng isang bulok at magulong institusyon.
