Isang malaking tensyon at kaguluhan ang muling bumalot sa bulwagan ng Senado ng Pilipinas matapos biglaang ideklara ang isang mahigpit na lockdown kasabay ng napipintong paglabas ng mga bagong testigo.
Kumalat ang balita na labing-apat na dating Marines ang inaasahang haharap upang isiniwalat ang umano’y mga nakakagimbal na detalye kaugnay ng malawakang korapsyon sa pondo ng flood control.
Ang nasabing rebelasyon ay dapat sanang magaganap sa ilalim ng pagdinig ng Senate Blue Ribbon Committee na pinangungunahan ng paksyon ni Senador Alan Peter Cayetano.
Ngunit bago pa man makapagsalita ang mga tinaguriang “bagman,” isang biglaang abiso ukol sa banta sa seguridad ang inilabas, dahilan upang ipatupad ang mahigpit na pagbabawal sa pagpasok ng mga tao at iutos sa mga empleyado na magtrabaho muna mula sa kanilang mga tahanan.
Ang biglaang pagkilos na ito ng Senado, ayon sa impormasyong isiniwalat ni Acting Senate President Sherwin Gatchalian, ay nakabase umano sa ulat ni NBI Director Attorney Melvin Matibag na nagsasaad ng posibleng koneksyon sa pagitan ng paglabas ng mga testigo at sa umano’y banta sa seguridad ng institusyon.
Bagamat sinasabing hakbang lamang ito upang masiguro ang kaligtasan ng lahat sa loob ng gusali, hindi maiwasan ng publiko at ng iba’t ibang sektor na magtaas ng kilay at magtanong kung ang hakbang ba na ito ay isang tunay na pag-iingat o isang desperadong taktika lamang ng mga nasa kapangyarihan upang busalan ang bibig ng mga nais magsabi ng totoo.
Ang malaking pagdududa ay lalong lumalakas habang mas pinipigilan ang pagdinig, na nag-iiwan ng impresyon na may malalaking pangalan at makapangyarihang tao ang natatakot sa kung anumang impormasyon ang hawak ng mga dating sundalo.
Sa kabilang banda, hindi maikakaila ang lamat sa mismong kredibilidad ng mga tetistigo.
Naging usap-usapan din ang ilang pagkakataon kung saan diumano’y nagkamali sa kanilang mga salaysay at testimonya ang mga dating Marines noong mga nakaraang isyu.
May mga insidenteng inuugnay nila ang maling pangalan o personalidad, na naging dahilan upang mas lalong maging masalimuot ang paghahanap sa tunay na nangyari.
Ang ilan ay naniniwala na ang pabagu-bagong pahayag ay tanda ng isang mahinang ebidensya, habang ang iba naman ay naninindigan na ang kanilang tapang na humarap sa kabila ng panganib ay sapat na upang bigyan sila ng puwang upang magsalita.
Gayunpaman, ang pagharang sa pagdinig imbes na hayaan silang magsalaysay nang malaya sa harap ng komite ay lalo lamang nagpapalala sa hinala na pilit na inililihim ang katotohanan mula sa sambayanan.
Tila naiipit din sa kaguluhang ito ang imahe ng mismong Presidente ng bansa.
Bagamat maraming naniniwala na wala siyang direktang kinalaman at malabo siyang maging utak sa likod ng malawakang pandarambong na ito, ang patuloy na pagpigil at panggigipit sa imbestigasyon ay nagbibigay ng masamang repleksyon sa administrasyon.
Sa tuwing may nararamdamang pagpigil sa malayang pamamahayag ng katotohanan, hindi maiiwasang maikabit ng taumbayan ang sisi sa nakaupong pangulo kahit pa iba ang direktang gumagawa ng mga maniobra.
Ang panawagan ng masang Pilipino ngayon ay ang ganap na transparency—hayaang magsalita ang mga nais magsalita, pakinggan ang mga ebidensya, at hayaan ang batas at taumbayan na humusga kung sino nga ba ang mga tunay na traydor sa kaban ng bayan na nagtatago sa likod ng mga lockdown at banta sa seguridad.
