Isang napakalakas na lindol na pumalo sa magnitude 7.8 ang tuluyang yumanig at nag-iwan ng matinding pinsala sa lungsod ng General Santos o Gensan.
Sa gitna ng pagkawasak ng mga kabahayan at matinding takot na bumalot sa mga apektadong residente, isang nakakabinging katanungan ang umalingawngaw sa mga guho ng trahedya kung nasaan na ang Pangalawang Pangulo na si Sara Duterte.
Ang katanungang ito ay partikular na nakatutok sa mga panatiko at tagasuporta ng nakaraang administrasyon na tinatawag na DDS,
na mabilis maghanap sa presensya ng kasalukuyang Pangulong Ferdinand Bongbong Marcos Jr.
tuwing may sakuna, ngunit tila nagbubulag-bulagan kapag ang kanilang idolo na ang nawawala sa eksena.
Sa tuwing sinasalanta ng bagyo, baha, o lindol ang bansang Pilipinas, hindi na bago sa pandinig ang mga umaatikabong batikos sa social media na naghahanap sa punong ehekutibo.
Ngunit kapansin-pansin ang tila iisang pamantayan ng ilang mga grupo na walang humpay sa pagsisisi sa gobyerno, subalit tahimik pagdating sa kakulangan ng aksyon mula sa kampo ng bise presidente.
Isang malaking kabalintunaan na sa panahong kailangan ng mabilisang saklolo ng mga nasalanta, ang isinisigaw ng ilan ay pamumulitika sa halip na pagkakaisa, na nagpapakita ng mapanganib na uri ng panatisismo kung saan ang katapatan ay nakatali lamang sa apelyido ng pulitiko at wala sa dekalidad na serbisyo publiko.
Ang mga kaganapan sa Gensan ay tila isang malagim na pag-uulit lamang ng mga kontrobersyal na hakbang na nasaksihan noong niyanig ng isa pang malakas na lindol ang probinsya ng Cebu.
Sa halip na unahin ang mga biktima na kasalukuyang nakikipaglaban para sa kanilang buhay, uhaw sa malinis na tubig, at naghahanap ng masisilungan, mas pinili umano ng bise presidente na unahin ang pagbisita sa mga nakaburol.
Isang estratehiya itong matinding binabatikos bilang lantaran at murang pamumulitika kung saan ang simpatiya sa mga namatayan ay ginagamit na puhunan para sa darating na halalan.
Ang mga pamilyang nawalan ng tirahan ay naiwang naghihintay ng lunas, habang ang mga opisyal ay abala sa pagpapakita ng pakikiramay sa mga naulila, isang eksena na bagama’t nakakakuha ng boto ay walang ibinibigay na tunay na solusyon sa mga nagugutom at sugatan.
Mas lalong umapoy ang galit ng mga mapanuring mamamayan nang lumabas ang mga ulat na ang tanging natanggap na tulong ng ilang mga biktima sa Gensan mula sa kampo ni Sara Duterte ay mga mainit na lugaw.
Hindi maikakaila na ang ganitong pagkain ay nagbibigay ng pansamantalang ginhawa, subalit isa itong napakaliit na tapal sa nagdurugong sugat ng isang komunidad na nawalan ng kabuhayan.
Binigyang-diin ng marami na hindi kayang pagalingin ng lugaw ang mga nabaling buto ng mga naipit sa semento o maitayo muli ang mga gumuhong pader.
Taliwas ito sa mabilis na pagbuhos ng tulong mula sa kasalukuyang administrasyon ni PBBM, kung saan daang milyong piso ang agad na inilaan, kasama ang mga tolda, sapat na rasyon ng pagkain, at malinaw na plano para sa mga pansamantalang masisilungan na siyang tunay na kailangan ng mga biktima upang makabangon mula sa trahedya.
Ang magkakasunod na trahedyang ito sa bansa ay nagbubukas sa mas malalim na kanser ng lipunan na nakaugat sa bulag na pagsamba sa mga pulitiko na binabayaran lamang ng kaunting rasyon ng pagkain at matatamis na pangako.
Ang pamamahagi ng kakaunting bigas, de-lata, at pansamantalang pampalubag-loob ay hindi sapat upang tustusan ang pangangailangan ng isang pamilya sa loob ng anim na taon.
Oras na upang imulat ng mga mamamayan ang kanilang mga mata at palitan ang kanilang pamantayan sa pagpili ng mga lider.
Ang tunay na serbisyo publiko ay hindi sinusukat sa mga madramang pagbisita sa mga patay o sa pamimigay ng manipis na sabaw sa mga naghihingalo, kundi sa kongkreto at mabilis na aksyon ng gobyerno na magbabalik ng dignidad at pag-asa sa mga Pilipinong lugmok sa sakuna.
