Isang nakakagulat at hindi inaasahang tagpo ang naganap sa lungsod ng General Santos matapos yanigin ang buong rehiyon ng isang napakalakas na lindol na umabot sa dambuhalang lakas na magnitude 7.8 hanggang 7.9.
Ang kalamidad na ito na nag-iwan ng malawakang pagkawasak at matinding takot sa mga residente ay nagdulot din ng isang malaking katanungan sa isipan ng publiko: Nasaan si Bise Presidente Sara Duterte noong kailangang-kailangan siya ng kanyang mga solidong tagasuporta sa rehiyon.
Sa kabila ng katotohanan na ang General Santos at ang mga karatig-lugar nito ay kilalang balwarte ng mga Duterte, ang pananahimik at ang tila kawalan ng mabilis na aksyon mula sa pangalawang pinuno ng bansa ay umani ng matinding batikos at malalim na pagdududa mula sa mga mamamayan.
Habang ang mga tao ay abala sa paghahanap ng masisilungan at nagmamakaawa para sa agarang tulong, ang atensyon ng publiko ay naagaw ng magkaibang pamamaraan ng pagtugon sa krisis ng dalawang pinakamataas na pinuno ng bansa.
Sa gitna ng malawakang pinsala, marami ang nagulat nang muling mapansin ang isang kakaiba at tila paulit-ulit na gawi ng bise presidente kapag nagkakaroon ng malalaking kalamidad sa bansa.
Sa halip na unahin ang mga residenteng kasalukuyan pang humihinga, naghihingalo, o nakabaon sa ilalim ng mga gumuhong semento, mas pinili umanong tutukan ng bise presidente ang pagbisita sa mga patay at mga burol, isang hakbang na tinawag ng mga kritiko bilang isang lantarang paraan ng maagang pangangampanya para sa susunod na eleksyon sa taong 2028.
Ang Trahedya Sa General Santos At Ang Kawalan Ng Agarang Saklolo
Ang lakas ng lindol na tumama sa General Santos ay inihalintulad sa naging pinsala ng makasaysayang lindol sa Bohol noong mga nagdaang panahon.
Dahil sa magnitude 7.8 na pagyanig, gumuho ang maraming pader, nawalan ng suplay ng kuryente at tubig ang mga komunidad, at nagdulot ito ng serye ng malalakas na aftershocks na nagpatuloy sa loob ng ilang araw.
Libo-libong pamilya ang napilitang matulog sa mga lansangan dahil sa takot na tuluyang bumagsak ang kanilang mga tahanan.
Sa gitna ng ganitong uri ng dilubyo, ang unang hinahanap ng mga tao ay ang mukha ng kanilang mga pinuno na magbibigay ng pag-asa at mabilis na tulong pangkabuhayan.
Ngunit ang naging reaksyon ng mga tagasuporta ng bise presidente o ang mga tinatawag na Diehard Duterte Supporters ay nagpakita ng isang kakaibang kultura sa politika.
Kapag walang kalamidad, walang humpay ang kanilang pagsigaw ng mga pangalan ng pamilya Duterte, ngunit kapag dumating na ang sakuna, agad nilang ibinabaling ang sisi sa kasalukuyang administrasyon ni Pangulong Ferdinand Bongbong Marcos Jr.
Tinatanong ng mga ito kung nasaan ang presidente at binabatikos ang pamahalaan sa kabila ng katotohanan na ang kanilang sariling idolo ay hindi agad nakikita sa mga apektadong lugar.
Ang ganitong uri ng pag-uugali ay naging paksa ng matinding talakayan sa social media kung saan binigyang-diin ang kahalagahan ng tunay na pananagutan ng bawat halal na opisyal.
Ang Kakaibang Gawi Ng Bise Presidente: Mas Pinapahalagahan Ba Ang Patay Kaysa Sa Buhay
Isang matinding pagsusuri ang inilabas hinggil sa naging kasaysayan ng pagbisita ni Bise Presidente Sara Duterte tuwing may nagaganap na sakuna sa bansa.
Noong nagkaroon ng malakas na lindol at pagbaha sa Cebu, napansin ng mga lokal na residente na ang unang tinunguhan ng bise presidente ay hindi ang mga evacuation centers o ang mga ospital kung saan naroroon ang mga sugatan.
Sa halip, direkta siyang nagpunta sa mga punerarya at mga bahay-kalingawan kung saan nakaburol ang mga namatay sa trahedya.
Ang ganitong eksena ay muling naulit sa General Santos kung saan mas pinili nitong makiramay sa mga patay at makipag-shake hands sa mga kamag-anak ng mga biktima.
Ang hakbang na ito ay umani ng matinding galit mula sa mga kritiko na nagtatanong kung ano ang tunay na motibo sa likod ng ganitong uri ng pagbisita.
Ang isang bansa na kasalukuyang nagdurusa sa gitna ng kalamidad ay nangangailangan ng mga pinuno na magliligtas sa mga taong maaari pang mabuhay.
Ang mga biktima na nakabaon sa ilalim ng mga guho ay nangangailangan ng mga rescue teams, kagamitan, medics, at mabilis na operasyon upang sila ay maingat na mailabas.
Ang pagtungo sa mga patay ay tinawag na walang saysay sa gitna ng kasagsagan ng krisis dahil hindi na muling mabubuhay ang mga pumanaw sa pamamagitan ng pakikiramay ng isang politiko.
Ang mas higit na nangangailangan ng atensyon ay ang mga pamilyang walang makain, walang mainom na malinis na tubig, at walang temporaryong masisilungan laban sa ulan at init ng araw.
Ang Maagang Pangangampanya Sa Gitna Ng Pagdadalamhati Ng Taumbayan
Ibinunyag ng mga analista na ang tanging dahilan kung bakit mas pinipili ng bise presidente na magtungo sa mga burol ay dahil sa dami ng mga tao na nagtitipon sa mga lugar na ito.
Kapag may nakaburol, natural na nandoon ang buong pamilya, mga kapitbahay, at mga kamag-anak ng namatay.
Sa pamamagitan ng pagpapakita sa mga ganitong okasyon, madaling nakukuha ng politiko ang simpatiya ng mga botante na magagamit para sa darating na halalan sa taong 2028.
Ang pakikiramay ay ginagawa umanong kasangkapan upang gumawa ng mga larawan at video na ipapakalat ng kanilang mga bayarang vloggers sa social media upang palabasin na mayroon siyang malalim na malasakit sa mahihirap.
Ang ganitong uri ng pamamalakad ay tinawag na isang malaking insulto sa katalinuhan ng mga Pilipino.
Habang ang bise presidente ay abala sa pakikipag-usap sa mga pamilya ng pumanaw, ang mga lokal na pamahalaan sa mga naapektuhang lugar ay mas piniling lumapit at makipagtulungan sa pambansang gobyerno dahil alam nila na walang tunay na tulong na maibibigay ang bise presidente na makakapaglutas sa pinsala sa imprastraktura.
Ang paggamit sa kamatayan ng mga biktima ng lindol upang itaguyod ang sariling pangalang politikal ay itinuturing na isang maruming gawain na nagpapakita ng kawalan ng tunay na serbisyo publiko.
Ang Mabilis Na Aksyon Ni Pangulong Marcos At Ang Isang Daan Milyong Pisong Ayuda
Ibang-iba naman ang ipinakitang pamamaraan ng administrasyon ni Pangulong Bongbong Marcos Jr.
sa pagtugon sa naganap na lindol sa General Santos at Cebu.
Sa halip na magtungo sa mga punerarya, ang pangulo ay agad na nag-utos ng isang komprehensibong briefing kasama ang mga pinuno ng Department of Social Welfare and Development o DSWD, Department of Public Works and Highways o DPWH, at ang militar.
Personal na binisita ng pangulo ang mga evacuation centers upang tingnan ang kalagayan ng mga sugatan at tiyakin na sapat ang suplay ng pagkain, kape, asukal, at mga gamot para sa lahat ng mga biktima.
Nagpalabas ang Malakanyang ng paunang pondo na nagkakahalaga ng 100 milyong piso para sa agarang rehabilitasyon ng mga nasirang ari-arian at para sa pamimigay ng mga de-kalidad na tents at temporary shelters para sa mga nawalan ng tahanan.
Ang mabilis at organisadong aksyon ng administrasyon ay pinuri maging ng mga lokal na opisyal at mga alkalde na hindi naman kaalyado sa politika ng pangulo.
Ayon sa mga mayor ng Cebu at General Santos, mas pinili nilang makipag-ugnayan sa pangulo dahil ang pambansang gobyerno ay nagdadala ng mga solusyon, inhinyero, at mga mabibigat na kagamitan na kailangan para sa pagbangon ng lungsod, hindi katulad ng bise presidente na nagdadala lamang ng mga salita ng pakikiramay.
Ang Pulitika Ng Lugaw At Ang Katangahan Ng Echo Chambers Sa Internet
Matapos umani ng batikos dahil sa kawalan ng kongretong tulong, ang kampo ng bise presidente ay nagsagawa ng isang relief operation na binubuo ng pamimigay ng lugaw sa ilang piling lugar sa General Santos.
Ang hakbang na ito ay agad na ipinagmalaki ng kanyang mga tagasuporta sa internet na tila ba ang lugaw ang pangunahing solusyon sa pinsalang dulot ng magnitude 7.8 na lindol.
Binatikos ng mga kritiko ang ganitong uri ng mababaw na pagtulong dahil ang lugaw ay hindi makakapaggamot sa mga bali ng buto, hindi makakapag-alis ng blood clot sa ulo ng mga nabagsakan ng semento, at hindi makakapagtayo ng mga nawasak na bahay.
Ang pag-asa ng mga Diehard Duterte Supporters sa mga maliliit na ayuda tulad ng tatlong kilong bigas, limang pirasong itlog, at isang tasang lugaw ay tinawag na isang malubhang sakit sa lipunang Pilipino.
Ang mga politikong umaasa sa ganitong uri ng pamamaraan ay nagnanais lamang na panatilihing mahirap at mangmang ang mga botante upang madali silang mapasunod tuwing darating ang eleksyon.
Ang anim na taong pamumuno sa bansa ay hindi maaaring i-sustain ng isang tasang lugaw na ibinigay sa panahon ng kalamidad.
Ang kailangan ng bansa ay isang pangmatagalang programa sa seguridad, matitibay na imprastraktura, at mga ospital na handang tumugon sa anumang sakuna.
Ang Sumpa Laban Sa Mga Tiwaling Suporta At Ang Paghahanap Ng Katotohanan
Sa pagtatapos ng mga pagsusuri hinggil sa naganap na krisis sa General Santos, lumalabas ang isang matinding panawagan para sa pagbabago ng kaisipan ng mga botanteng Pilipino.
Ang bulag na pagsuporta sa mga dinastiya sa politika sa kabila ng kanilang kawalan ng kakayahan at kawalan ng tunay na malasakit sa panahon ng trahedya ay ang pangunahing dahilan kung bakit nananatiling huli ang Pilipinas sa pag-unlad.
Habang ang mga tao ay patuloy na nagpapaloko sa mga pekeng balita at propaganda ng mga troll farms sa social media, ang pondo ng bayan ay patuloy na ibinubulsa ng mga tiwaling opisyal na nagtatago sa likod ng mga mabulaklak na salita.
Ang dambuhalang lindol sa General Santos ay hindi lamang isang natural na sakuna kundi ito ay isang malakas na sampal ng katotohanan sa mukha ng bawat Pilipino.
Ipinakita nito kung sino ang mga pinunong handang magtrabaho sa ilalim ng araw upang magdala ng bilyong pondo at tulong sa mga buhay na biktima, at kung sino ang mga politikong naghihintay lamang sa gabi upang bisitahin ang mga patay para sa kanilang sariling interes sa darating na eleksyon.
Ang desisyon para sa ikabubuti ng bansa ay nasa kamay ng mga mamamayan na dapat nang gumising mula sa mahabang pagkakahimbing at talikuran ang mga pinunong walang ibang dala kundi ang lugaw at huwad na pakikiramay sa gitna ng pagdadalamhati ng buong sambayanan.
