Niyanig ng isang napakalakas na lindol ang malaking bahagi ng Mindanao, subalit tila may mas malakas na pagyanig na magaganap sa loob mismo ng mataas na kapulungan ng bansa.
Matapos ang matagal na pananahimik sa gitna ng magulong agawan ng kapangyarihan sa senado, pormal nang nagparamdam si Senador Joel Villanueva na dadalo ito sa isang napakahalagang special session.
Subalit sa halip na magbigay ng direktang pahayag tungkol sa kanyang tunay na alyansa, ginamit ng mambabatas ang patung-patong na krisis ng bansa mula sa pagbulusok ng ekonomiya hanggang sa nakapipinsalang kalamidad bilang isang napakagandang kalasag upang ipagtanggol ang kanyang mga susunod na hakbang sa politika.
Sa pamamagitan ng pag-apela sa emosyon at relihiyon, ibinalot ng senador ang kanyang politikal na desisyon sa mga salita ng banal na kasulatan at pananampalataya.
Malakas ang naging alingawngaw ng kanyang mensahe na humihingi ng patnubay sa Maykapal, kung saan malinaw niyang ipinahiwatig na mas pipiliin niya ang tama kahit pa ito ang pinakamahirap na daan.
Para sa mga mapanuring mata ng publiko, ang paggamit sa kanyang pananampalataya at sa kanyang mga taga-suporta mula sa simbahang kanyang kinabibilangan ay isang napakatalinong taktika upang linisin ang kanyang pangalan mula sa anumang akusasyon ng pagtataksil sa kanyang mga dating kasamahan sa senado.
Sa mapanlinlang na mundo ng politika, ang pagtawag sa isang hakbang bilang isang banal na tungkulin ay madalas na ginagamit upang pagtakpan ang paglipat ng kampo o pagtakas mula sa isang naghihingalong alyansa.
Ang mga sunod-sunod na suliraning kinakaharap ng bansa ay nagsilbing perpektong entablado para sa planong pagbangon ni Villanueva.
Buong diin niyang inisa-isa ang mga pasakit ng taumbayan tulad ng walang humpay na pagtaas ng presyo ng langis dahil sa gulo sa Gitnang Silangan, ang patuloy na paghina ng piso kontra dolyar, at ang malalang problema sa kawalan ng trabaho na nagpapahirap sa bulsa ng mga ordinaryong mamamayan.
Idinagdag pa rito ang banta ng mga paparating na bagyo at ang malagim na pitong point eight magnitude na lindol na nagdulot ng malawakang pinsala at takot sa libu-libong pamilya sa Mindanao.
Ayon sa mga pampulitikang analista, ang paglalatag ng mga problemang ito ay hindi lamang pagpapakita ng malasakit kundi isang matibay na palusot upang sabihin sa buong bansa na kailangan niyang iwanan ang pamumulitika at gumalaw para kunwari ay iligtas ang bayan.
Ang patuloy na kaguluhan sa loob ng senado, na nag-ugat pa sa mga sunod-sunod na pagbabago sa pamunuan noong nakaraang Mayo at unang linggo ng Hunyo, ay nagdulot ng malalim na pagkakabaha-bahagi ng mga mambabatas.
Ginamit ito ng senador bilang isang matinding dahilan upang tuluyan nang makawala sa anino ng kanyang mga dating kasamahan.
Sa kanyang pananaw, ang mga inosenteng empleyado ng senado na naiipit sa mga isyu ng seguridad at lockdown ang tunay na nagdurusa sa mga walang kwentang labanan ng mga politiko.
Ang pagdalo niya sa nalalapit na special session ay inilalarawan niya bilang isang pag-ako ng mabigat na responsibilidad upang matigil na ang bangayan at muling mapagana ang institusyon na tila naparalisa dahil sa pansariling interes ng iilan.
Ang hakbang na ito ay isang malinaw na patunay ng pagkalas sa mga opisyal na patuloy na nakikipagmatigasan.
Bilang patunay ng kanyang mga bagong prayoridad, inilatag ng mambabatas ang kanyang mga pangunahing gagawin sa pagbubukas ng nasabing sesyon upang higit na makumbinsi ang publiko sa kanyang dalisay na intensyon.
Pangunahin dito ang pagpasa ng isang mabilisang resolusyon upang masigurong may sapat na pondo para sa relief at rehabilitasyon ng mga nawasak na komunidad sa Mindanao.
Bukod pa rito, ipinangako niya ang agarang pagsulong sa mga mahahalagang panukalang batas na nasa ikatlo at huling pagbasa na, gayundin ang mabilis na pagkumpirma sa mga promosyon ng mga opisyal ng sandatahang lakas ng bansa.
Ang pagdadala ng mga tiyak na solusyong ito sa hapag ay isang pagpapakita ng matinding pwersa na siya ay isang mahalagang bahagi ng senado na hindi maaaring isantabi ng kahit na sinong administrasyon.
Sa bandang huli, ang pagdeklara ni Senador Villanueva na isantabi ang pagkampi sa partido at unahin ang kapakanan ng bansa ay isang matalim na espada na may dalawang talim.
Habang sa paningin ng mga ordinaryong Pilipino ay isa siyang matapang na tagapaglingkod na isinasantabi ang interes ng politika para sa bayan, sa paningin ng mga batikang pulitiko, ito ay isang klasiko at napakakalkuladong maniobra para makatakas sa isang lumulubog na pwersa.
Ang pagdalo sa special session habang ginagamit ang matinding krisis sa Mindanao at ang mga salita mula sa banal na aklat bilang sandata ay magsisilbing tulay upang tuluyan siyang makatawid nang ligtas sa bagong kapangyarihan sa senado, na tuluyang iniiwan ang nakaraan sa ngalan ng diumano’y tapat at banal na serbisyo publiko.
