Isang malaking tagumpay ang naitala ng mga awtoridad matapos tuluyang masukol at maaresto ang matagal nang pinaghahanap na pugante na si dating Colonel Rafael Dumlao III.
Si Dumlao, na itinuturing na isa sa mga pinakatinutugis na indibidwal sa bansa, ay nasakote ng mga operatiba mula sa Criminal Investigation and Detection Group-National Capital Region (CIDG-NCR) noong umaga ng ika-siyam ng Hunyo sa loob mismo ng isang bahay sa Pasong Tamo, Quezon City.
Ang kanyang pagkaaresto ay nag-ugat sa mabigat na kasong kidnapping at pagpatay sa isang negosyanteng South Korean na kinilalang si Jee Ick Joo noong taong dalawang libo at labing-anim.
Sa loob ng halos tatlong linggong masusing surveillance, nagawang matunton ng mga operatiba ang kanyang pinagtataguan matapos nilang bantayan ang naging galaw ng kanyang pamilya nang ikasal ang kanyang anak.
Inabutan ng arresting team si Dumlao na mahimbing na natutulog matapos puwersahang sirain ng mga ito ang pinto ng kanyang pinagtataguan.
Siya ngayon ay haharap sa sentensyang reclusion perpetua na walang posibilidad ng parole para sa kasong kidnapping with homicide, at karagdagang tatlumpu hanggang tatlumpu’t limang taon sa pagkakakulong dahil sa carnapping.
Ang matagumpay na pagkakaaresto kay Dumlao ay mabilis na naghatid ng matinding kaba at espekulasyon sa iba pang mga high-profile na indibidwal na sangkot sa malalaking kaso at kasalukuyan ding pinaghahanap ng batas.
Marami ang nagtatanong ngayon kung ang susunod na kayang babagsak sa kamay ng hustisya ay si dating PNP Chief at kasalukuyang Senador Ronald “Bato” Dela Rosa.
Lalo pang umigting ang usapin na ito nang tahasang ihayag ni Senador Robin Padilla
sa isang panayam na hindi niya isisiwalat ang kinaroroonan ni Dela Rosa kahit pa alam niya ito, isang pahayag na umani ng matinding batikos mula sa publiko dahil sa lantarang pangungunsinti sa isang taong maaaring pinaghahanap at patagong umiiwas sa pananagutan.
Para sa mga mapanuring kritiko, ang pag-uugaling ito ay nagpapakita na ang umiiral na proteksyunismo sa pagitan ng mga magkakaalyado sa politika ay lalo lamang nagpapalakas ng loob sa mga akusado na paglaruan ang hustisya sa halip na harapin ang mga paratang laban sa kanila sa tamang proseso.
Hindi na lingid sa kaalaman ng marami na ang pagtatago sa kamay ng batas ay hindi nagtatagal, lalo na para sa mga personalidad na patuloy na nakasubaybay sa kani-kanilang mga pamilya.
Ipinakita ng kaso ni Dumlao na ang mismong pag-monitor sa mga aktibidad ng mga kaanak at mga mahahalagang okasyon tulad ng kasal ang siyang nagiging susi sa pagkakadakip ng mga pugante.
Sa sitwasyon ni Dela Rosa, naging maugong ang kanyang dahilan sa hindi umano pagsuko na may kinalaman sa labis na pagnanais na makita ang kanyang mga magiging apo.
Ngunit kung patuloy siyang magtatago, naniniwala ang mga eksperto na lalaki lamang ang tsansa na siya ay matunton, dahil hindi habambuhay niyang maiiwasan ang makipag-ugnayan sa kanyang sariling pamilya.
Ang buong bansa ay nag-aabang kung kailan guguho ang kanyang ipinagmamalaking tapang at kailan niya haharapin ang batas sa halip na umiwas.
Sa kabilang banda, hindi mapigilan ng mga mamamayan na ipagkumpara ang pamamalakad ng kasalukuyang administrasyong Marcos at ang madugong istilo ng nagdaang administrasyong Duterte.
Habang inaalala ng marami ang mga nakakagimbal na pahayag ni Edgar Matobato hinggil sa malupit na pagpaparusa at kawalan ng due process noong panahon ni Duterte, marami ang nakakaramdam ng pasasalamat na mas pinahahalagahan ngayon ang karapatang pantao sa ilalim ng pamamahala ni Pangulong Bongbong Marcos.
Ang naging mapayapang proseso ng pagdakip kay Dumlao, kung saan hinayaang gumulong ang batas at igalang ang karapatan ng akusado na humarap sa korte, ay nagpapadala ng malakas na mensahe na hindi na kailangan ang dahas upang magkaroon ng katarungan.
Ito rin ay nagsisilbing paalala na sa ilalim ng isang sibilisadong lipunan, ang hustisya ay dapat makamit sa pamamagitan ng patas na paglilitis, hindi sa pamamagitan ng bala at karahasan na dating naging pamantayan ng mga naghahari-harian sa lipunan.
