Umuugong ngayon ang mga pasilyo ng senado matapos magbato ng isang malalim na mensahe ang isang mambabatas na kilala sa kanyang pagiging relihiyoso.
Sa gitna ng matinding agawan ng kapangyarihan, tila tuluyan nang bibitaw si Senador Joel Villanueva sa kanyang kasalukuyang alyansa sa ilalim ng kampo ni Senador Alan Peter Cayetano.
Gamit ang mga banal na kasulatan at ang tinatawag na constitutional mandate, inihayag ng senador na pipiliin niya kung ano ang tama kahit pa hindi ito madali.
Subalit, para sa mga matatalas ang matang tagamasid sa politika, ang mga mabulaklak na salitang ito ay hindi isang ordinaryong pangaral, kundi isang malinaw na hudyat ng pamamaalam at pagtalon sa ibang barko upang isalba ang sariling karera.
Ang hakbang na ito ay hindi na bago sa paningin ng publiko, lalo na’t sariwa pa sa alaala ang ginawang nakakagulat na maniobra ni Senador Francis Chiz Escudero.
Matatandaang gumawa rin ng sariling hakbang si Escudero upang basagin ang namumuong gulo sa pamunuan ng senado, isang kilos na umani ng samu’t saring reaksyon at nag-iwan ng lamat sa mga dating alyansa.
Tila sumusunod sa iisang matalinong script ng kaligtasan sa politika, ipinapakita ng mga kaganapang ito na walang permanenteng alyansa sa gobyerno kapag ang pansariling interes at pampublikong imahe na ang nakasalalay.
Ang paggamit sa mandato ng taumbayan bilang kalasag ay itinuturing na isang perpektong palusot upang iwanan ang mga kaalyadong unti-unting nalulunod sa mga pambansang isyu.
Ang nakakagulat na pagkalas ng mga kilalang pigura mula sa kanilang mga orihinal na kampo ay direktang inuugnay ng mga pampulitikang analista sa patuloy na pagbulusok ng katanyagan ni Bise Presidente Sara Duterte.
Sa patuloy na pag-iingay ng mga isyu tungkol sa bilyun-bilyong confidential funds at iba pang akusasyon ng katiwalian, tila iniiwasan ng mga mambabatas na madamay sa paglubog ng barko ng bise presidente.
Isang malinaw na paghahambing ang ginagawa ngayon sa naging mapait na kapalaran ni dating Bise Presidente Jojo Binay noong pambansang halalan ng 2016.
Matatandaang walang makapagpabagsak sa mga numero ni Binay sa mga survey noon, subalit nang sumabog ang mga imbestigasyon tungkol sa kanyang mga diumano’y tagong yaman at malalaking hacienda, mabilis na nag-alisan ang kanyang mga tagapagsalita at matatalik na kaalyado, na nagdulot ng malaking pagbagsak sa kanyang politikal na imperyo.
Ang kasaysayan ay tila eksaktong umuulit para sa kasalukuyang ikalawang pangulo ng bansa.
Mula sa pagiging hindi matitinag na puwersa sa pamahalaan, unti-unting humihina ang hawak nito sa masa at sa respeto ng kanyang mga kapwa pulitiko.
Ang lumalaking pwersa ng mga kritiko at ang kapansin-pansing kakulangan ng solidong suporta sa mga isinagawang kilos-protesta ay nagpapakita na ang baseng politikal ng kanyang hanay ay hindi na kasing tibay ng inaasahan.
Nakikita ng mga beteranong pulitiko tulad nina Villanueva at Escudero ang malinaw na babala: ang pagdikit sa isang pangalan na nababalot ng matitinding isyu ng korapsyon ay katumbas ng pagpapatiwakal sa pulitika pagdating ng mga susunod na eleksyon.
Sa huli, ang nakatakdang pagbabaliktad na ito ay isang mapait na paalala sa tunay at walang-awang mukha ng politika sa bansa.
Ang paninindigan at pagkakaibigan ay madaling ibenta kapalit ng pananatili sa kapangyarihan.
Habang ang bansa ay patuloy na nanonood sa mainit na sirkus ng senado, ang tanging malinaw ay walang sinuman ang handang magbuwis ng sariling karera upang sumama sa paglubog ng isang kapwa pulitiko.
Kapag ang tiwala ng taumbayan ay nawala at ang mga numero ay bumagsak, kahit ang mga pinakamatapat na kaalyado ay bigla na lamang makakarinig ng isang banal na tawag upang gumawa ng tama—na sa wika ng politika ay ang iwanan ang nakaraan at isalba ang sariling kinabukasan.
