Isang hindi inaasahang kaganapan ang yumanig sa pulitika ng katimugan matapos maranasan ng pangalawang pangulo ang isang napakatinding kahihiyan sa mismong lugar na itinuturing na niyang balwarte.
Imbes na mainit na pagtanggap, umalingawngaw ang matinding galit ng taumbayan.
Sa isang kalagayan kung saan ang pulitika ng Pilipinas ay mabilis na nagbabago, ang nakakagulat na reaksyon ng masa ay nagpapatunay na ang dating pader na hindi matibag-tibag ay unti-unti nang nadudurog.
Sa isang pagbisita sa General Santos City, isang eksena ang hindi nakatakas sa mata ng publiko at tuluyang nagpabago sa pananaw ng marami ukol sa lakas ng pangalawang pangulo.
Imbes na mga palakpak at hiyawan ng suporta, sinalubong siya ng nakakabinging sigaw ng mga taong nagnanais na makita siyang nasa likod ng rehas.
Ang inaasahang pag-ikot at pag-abot sa mga tagasuporta ay nauwi sa isang mabilis na paglisan.
Malinaw na senyales ito na ang dating tinitingalang idolo ng masa ay nawawalan na ng panghatak sa mismong mga taong nagluklok sa kanya sa pwesto.
Ang pag-atras ng kanyang kampo mula sa nasabing kaganapan ay nagpapakita ng isang pamunuan na hindi handang harapin ang nagngangalit na sentimyento ng mga mamamayan.
Ang pagguho ng kapangyarihan ay hindi lamang nangyayari sa mga kalsada kundi maging sa loob ng matataas na bulwagan ng Senado.
Umiikot ang usap-usapan na ang dating pinakamatapat na alyado ng pamilya, si Senador Bong Go, ay nakatakda nang lumipat ng kampo.
Sa isang napakamasalimuot na laro ng pulitika at bilangguan, tinatayang siya ang magiging ikalabing-anim na boto na tuluyang magsasara sa kabanata ng bise presidente patungo sa tuluyang pagkakatalsik nito.
Ang senaryong ito ay naglalantad ng isang malupit na katotohanan: kapag ang barko ay palubog na, ang mga itinuturing na pinakamatapat na sundalo ang unang tatalon upang isalba ang kanilang sariling buhay at karera.
Ang pagpili sa pagitan ng paninindigan sa dating kaalyado o ang pag-iwas sa sariling pag-uusig ay madaling nasasagot ng pansariling kaligtasan.
Mas lalong naging kapansin-pansin ang pagtalikod ng mga lokal na opisyal sa buong isla ng Mindanao, isang rehiyon na dating nagbigay ng halos buong suporta sa pamilya.
Kung noong nakaraang pambansang halalan ay nakakuha ang bise presidente ng daan-daang libong boto, ngayon ay tila naglaho itong parang bula.
Isang malaking halimbawa ang probinsya ng Zamboanga del Sur, kung saan ang isang makapangyarihang angkan ng mga pulitiko ay tuluyan nang bumaliktad.
Ang mismong gobernador at ang kanyang dalawang anak na nakaupo bilang mga kongresista ang nanguna sa pagsuporta sa isinampang kaso upang tanggalin sa pwesto ang pangalawang pangulo.
Ang mga dating sumasamba at nakikinabang sa alyansang ito ay siya na ngayong pangunahing kasangkapan sa pagpapatalsik.
Pinasinungalingan nito ang paniniwalang nananatiling solido ang timog para sa kasalukuyang administrasyon ng pangalawang pangulo.
Sa gitna ng papalapit na paghatol at tila imposibleng paglusot sa mga kasong hinaharap, mapapansin ang isang kakaibang estratehiya na ipinapatupad ng pamilya.
Sa halip na ang bise presidente ang kumatawan sa mga mahahalagang pagpupulong sa labas ng bansa, partikular sa isang makapangyarihang nasyon tulad ng Tsina, ang kanyang lalaking kapatid ang pinaglakbay upang makipag-usap.
Ang ganitong kilos ay nagpapahiwatig na mismong ang kanilang kampo ay tanggap na ang napipintong pagkatalo ng ginang.
Ipinoposisyon na nila ang susunod na tagapagmana ng kanilang pampulitikang kaharian para sa darating na halalan.
Ang ganitong klase ng pag-atras at pagpapasa ng korona sa gitna ng laban ay isang pag-amin na ang kasalukuyang imahe ng pangalawang pangulo ay nasira na nang tuluyan at hindi na maaaring isalba pa.
Ang mga kaganapang ito ay nagpapakita ng mabilis na pag-ikot ng gulong ng kapalaran sa mundo ng pulitika.
Ang dating makapangyarihang pangalan na akala ng marami ay hindi kayang banggain ninuman ay ngayon ay pinagtutulungang pabagsakin ng mga mismong taong nag-angat sa kanila.
Ang pagpapalayas sa General Santos, ang pagtalikod ng mga kongresista mula Mindanao, at ang nakatakdang paglipat ng kanilang matalik na kaalyado sa Senado ay iisang manipestasyon lamang ng isang imperyong malapit nang gumuho.
Wala nang mas sasakit pa sa katotohanang ang mga hiyaw ng papuri at suporta kahapon ay tuluyan nang napalitan ng panawagang pagkabilanggo ngayon.
