Isang malagim na sabwatan ang kasalukuyang niluluto sa loob ng Senado na nagbabadyang tuluyang magpabagsak sa liderato ng kapulungan.
Sa kabila ng pagpipilit ng pangkat na pabor sa Palasyo na hawak na nila ang mayorya, nananatiling matibay ang Saligang Batas na nag-uutos na kinakailangan ng labintatlong boto upang pormal na makapagluklok ng bagong Senate President.
Dahil dito, si Senator Alan Peter Cayetano pa rin ang kinikilalang lehitimong nakaupo sa pwesto, habang ang pag-angkin ni Senator Sherwin Gatchalian bilang acting president ay mariing tinutuligsa dahil sa kawalan ng ligal na basehan.
Subalit, isang maitim na plano ang lumutang ngayon upang puwersahang agawin ang kapangyarihan sa pamamagitan ng matinding panggigipit sa mga mambabatas, partikular na kay Senator Joel Villanueva na kasalukuyang naiipit sa mabibigat na isyung legal.
Nahaharap ngayon si Villanueva sa nakaambang imbestigasyon ng Ombudsman kaugnay sa patong-patong na kaso ng pandarambong dahil sa mga maanomalyang proyekto ng flood control sa lalawigan ng Bulacan.
Ito ay mga isyung matagal nang ibinabala mula pa sa panahon ni dating Ombudsman Conchita Carpio Morales na nagbabantang magtanggal sa kanya sa pwesto at magbawal sa kanyang humawak ng anumang posisyon sa gobyerno.
Ayon sa mga lumalabas na ulat, isang maruming kasunduan ang inilatag sa harap ng mambabatas kung saan tahasang buburahin ang lahat ng kanyang mga kinakaharap na kaso kapalit ng kanyang pagtalikod kay Cayetano at tuluyang pagtalon sa kampo ng administrasyon
.
Ang ganitong taktika ng paggamit ng kaso bilang panakot ay tila naging isang normal na laro na lamang sa loob ng pamahalaan, lalo na’t nakita rin ng publiko kung paano mahiwagang naibasura ang malaking bahagi ng mga kaso ni Senator Chiz Escudero matapos itong kumampi sa puwersa ng Palasyo.
Kung bibigay si Villanueva sa nasabing kasunduan, makukuha na ng administrasyon ang pinakaasam-asam nitong ikalabintatlong boto upang pormal na sibakin si Cayetano, at kasabay nito ay ang tuluyang pagbuwag sa kapangyarihan nina Senator Pia Cayetano sa Blue Ribbon Committee at Senator Marcoleta sa mga mahahalagang imbestigasyon.
Ang desperadong pagkauhaw na ito sa absolutong kontrol ng Senado ay hindi lamang simpleng agawan ng korona, kundi isang kalkuladong hakbang na nakatutok sa napipintong impeachment trial laban kay Vice President Sara Duterte.
Ang sinumang opisyal na uupo bilang Senate President ay siya ring tatayong presiding officer sa mismong paglilitis, isang napakakapangyarihang tungkulin na may eksklusibong karapatan upang magdesisyon kung anong mga ebidensya at testigo ang tatanggapin o ibabasura ng korte.
Kapag napasakamay ng mga alyado ni Pangulong Ferdinand Marcos Jr.
ang posisyong ito, madali nilang maipapasok at magagamit ang mga kwestyonableng dokumento mula sa Anti-Money Laundering Council na nakuha nang walang basbas o pahintulot mula sa mga hukuman.
Bukod pa rito, maaari rin nilang piliting gawing lehitimo ang mga testimonya ng mga presong tulad ni Ramil Madriaga, na kasalukuyang nasa kulungan dahil sa kaso ng pangingidnap, upang gumawa ng mga kwentong magdidiin sa pangalawang pangulo sa kabila ng lantarang kawalan ng matibay na ebidensya.
Upang isakatuparan ang madilim na manipulasyong ito nang mabilis, gumawa ng isang malaking ilusyon ang administrasyon sa pamamagitan ng biglaang pagpapatawag ng isang espesyal na sesyon sa Kongreso.
Bagama’t malinaw na isinasaad sa konstitusyon na ang pagpapatawag ng special session ay dapat lamang gamitin para sa mga pambansang krisis at mga batas na nangangailangan ng agarang aksyon, malinaw na ginagamit lamang itong pamamaraan upang magkaroon ng opisyal na pagpupulong na siyang gagamiting entablado para sa opisyal na pagpapatalsik kay Cayetano.
Ang hakbang na ito ay naging lalong nakakapanindig-balahibo dahil sa lantarang pagbalewala ng pamahalaan sa mga tunay at agarang pangangailangan ng bansa.
Sa kabila ng ginawang pag-awtorisa sa espesyal na sesyon, kapansin-pansin ang kawalan ng anumang direktiba o panukala para sa isang emergency special budget na inilaan sana sa rehabilitasyon ng mga nawasak na kabuhayan ng mga biktima ng lindol sa Mindanao.
Ikinukumpara na ngayon ng marami ang kapabayaang ito sa naging masaklap na sinapit ng mga biktima ng bagyong Yolanda noong nakaraang administrasyon, kung saan tila pinabayaan na lamang maghirap at mamatay ang mga tao sa probinsya.
May malakas na paniniwala ang publiko na sinasadyang gutumin at ipagkait ang pondo sa mga mamamayan ng Mindanao dahil lamang sa makitid na pananaw ng administrasyon na ang buong rehiyon ay isang teritoryo ng mga kalaban sa pulitika.
Ibang-iba ito sa mga nakaraang pamunuan na mabilis na nagpapatawag ng sesyon upang magpasa ng malalaking pondo para sa kaligtasan at kalusugan ng bawat Pilipino, anuman ang kanilang kulay sa pulitika.
Sa huli, ang patuloy na pag-ikot ng maruming pulitika sa loob ng Senado at ang walang habas na paggamit ng kapangyarihan upang piliting ikulong ang mga katunggali ay nagpapakita lamang ng isang mapait na katotohanan kung saan ang sariling ambisyon ay laging mangingibabaw kaysa sa kapakanan at buhay ng mga karaniwang Pilipinong naghihikahos sa labas ng kapangyarihan.
