Takot, Walkout At Flood Control: Bakit Umiinit Ang Pangalan Ni Erwin Tulfo Sa Gitna Ng Sigalot Sa Senado
Matinding Eksena Sa Senado
Isang ordinaryong araw sana sa Senado ang nauwi sa matinding banggaan, walkout, at sunod-sunod na tanong na ngayon ay mabilis kumakalat sa publiko.
Sa gitna ng mainit na usapin tungkol sa remote participation at remote voting ng mga senador, muling nasilip ang mas malalim na sugat ng politika: sino ang tunay na pinoprotektahan, sino ang gustong managot, at sino ang tila nanginginig kapag lumalapit na ang imbestigasyon sa mas malalaking pangalan?
Sa panayam kay Senador Erwin Tulfo, lumitaw ang matinding tensiyon sa pagitan ng majority at minority blocs.
Hindi na ito simpleng debate tungkol sa teknikalidad ng rules.
Para sa marami, ang nangyari ay mistulang pagsabog ng matagal nang naipong duda, galit, at suspetsa sa loob ng Senado.
Ang tanong ng publiko: bakit tila nagkakagulo ang mga senador sa oras na nakatutok ang bansa sa flood control scandal?
Sa transcript ng video, malinaw ang tono ng komentaryo: hindi raw dapat takasan ang Blue Ribbon investigation, lalo na kung ang isyu ay may kinalaman sa bilyun-bilyong pisong pondo ng bayan.
Sa panahon ng bagyo, baha, at hirap ng ordinaryong Pilipino, lalong mabigat pakinggan ang alegasyon na may mga proyektong dapat sana ay proteksiyon laban sa delubyo ngunit nauwi umano sa katiwalian.
Larawang Nagpasiklab Ng Hinala
Isa sa pinakamainit na bahagi ng talakayan ay ang pagbanggit sa mga larawang umano ay nagpapakita ng ilang personalidad kasama ang mag-asawang Discaya, na matagal nang inuugnay sa kontrobersiya sa flood control projecTS. Hindi tuwirang hinatulan ng video ang sinuman, ngunit mariin nitong binuksan ang tanong: ano ang naging ugnayan, kung mayroon man, ng mga politikong nakita sa mga larawang iyon sa mga taong sangkot sa imbestigasyon?
Dito pumasok ang pangalan ni Senador Erwin Tulfo.
Sa komentaryo, tila hinihingian siya ng paliwanag kung bakit may mga larawang lumulutang na nagdudulot ng dagdag na palaisipan sa publiko.
Hindi ito simpleng tsismis lamang sa mata ng maraming nanonood.
Sa klima ng politika ngayon, bawat litrato, bawat meeting, bawat pakikipagkamay, at bawat hapunan ay nagiging piraso ng mas malaking palaisipan.
Ngunit mahalagang linawin: ang pagkakaroon ng larawan o pakikipagkita ay hindi awtomatikong patunay ng maling gawain.
Sa isang demokratikong proseso, kailangan pa rin ng ebidensya, due process, at patas na pagdinig.
Pero hindi rin maikakaila na kapag ang isang public official ay nasa gitna ng sensitibong imbestigasyon, may obligasyon siyang magpaliwanag nang malinaw, diretso, at hindi paikot-ikot.
Blue Ribbon Na Hindi Dapat Matulog
Ang Blue Ribbon Committee ay isa sa pinakamabibigat na sandata ng Senado laban sa katiwalian.
Kapag ito ang kumilos, dapat asahan ng taumbayan na walang pangalan, walang koneksiyon, at walang posisyon ang dapat makapigil sa paghahanap ng katotohanan.
Kaya lalong naging sensitibo ang usapin nang magkaroon ng agam-agam na baka mapigil, mapabagal, o mabago ang direksyon ng imbestigasyon dahil sa pagbabago ng liderato o paggalaw ng mga alyansa sa Senado.
Sa transcript, paulit-ulit na lumitaw ang pangamba na baka mauwi ang lahat sa status quo, kung saan ang malalaking isyu ay pinag-uusapan nang mainit sa simula ngunit unti-unting nalilibing habang lumilipas ang panahon.
Ito ang kinatatakutan ng publiko: na ang galit ng bayan ay gagamitin lamang sa headline, ngunit hindi hahantong sa tunay na pananagutan.
Kung ang flood control scandal ay seryosong usapin, hindi ito dapat matapos sa pangalan ng iilang opisyal lamang.
Hindi dapat pili ang pananagutan.
Kung may ebidensya laban sa senador, kongresista, contractor, opisyal ng DPWH, o sinumang malapit sa kapangyarihan, dapat itong ilabas at litisin sa tamang proseso.
Kung wala namang ebidensya, dapat itigil ang paninira.
Ang bansa ay pagod na sa politika ng paratang na walang wakas, ngunit mas pagod ang mamamayan sa katiwaliang walang napaparusahan.
Remote Voting Na Naging Pulbura
Sa gitna ng lahat, sumabog ang isyu ng remote participation at remote voting.
Sa panayam, ipinaliwanag ni Tulfo ang kanyang posisyon tungkol sa panukalang pagdaragdag ng probisyon sa rules upang payagan ang senador na makilahok o bumoto kahit wala sa plenaryo, basta may justifiable reason.
Sa unang tingin, teknikal ang usapin.
Ngunit sa loob ng Senado, naging pulbura ito.
Bakit? Dahil sa timing.
Ayon sa mga naging pahayag sa talakayan, lumutang ang tanong kung minamadali raw ba ang rule change dahil may mga senador na posibleng maharap sa kaso o warrant of arrest kaugnay ng flood control controversy.
Dito naging mas mainit ang argumento.
Sa isang panig, sinasabing dapat may malinaw na proseso at hindi puwedeng basta-basta baguhin ang rules dahil lamang sa sitwasyon ng ilang senador.
Sa kabilang panig naman, may nagsasabing ang mandato ng isang senador ay hindi basta nawawala hangga’t walang pinal na hatol, kaya dapat manatili ang kakayahan niyang makilahok, lalo na kung may legal o pisikal na hadlang.
Ang problema, sa mata ng publiko, ang timing ang pinakamalaking isyu.
Kapag ang pagbabago ng rules ay tila sumasabay sa posibilidad ng pagkakakulong o pagkakasuhan ng ilang opisyal, natural na magdududa ang mga tao.
Hindi sapat ang paliwanag na legal ito.
Kailangan ding malinaw kung moral, makatarungan, at kapani-paniwala ba ito sa ordinaryong Pilipino.
Walkout Na Nagpakita Ng Bitak
Ang walkout ng minority bloc ay hindi lamang dramatikong eksena.
Isa itong malinaw na senyales ng matinding pagkakahati sa Senado.
Sa panayam, inilarawan kung paano nagbilangan, nag-usap, at nagplano ang mga senador habang tumitindi ang sagutan.
May binanggit pang posibilidad ng pagkawala ng quorum, na lalong nagpatunay na hindi na ito simpleng parliamentary disagreement.
Ang Senado ay dapat lugar ng mahinahong debate.
Pero sa pangyayaring ito, lumabas ang mukha ng isang institusyong tila kinakaladkad ng takot, diskarte, at pulitikal na kalkulasyon.
Ang bawat boto ay mahalaga.
Ang bawat pag-absent ay may epekto.
Ang bawat paglipat ng kampo ay puwedeng magbago ng kapalaran ng isang imbestigasyon, isang impeachment, o isang makapangyarihang opisyal.
At dito lalong nagiging delikado ang sitwasyon.
Kapag ang taumbayan ay nagsimulang maniwala na ang rules ay binabago depende sa pangangailangan ng makapangyarihan, bumabagsak ang tiwala sa institusyon.
Hindi lang senador ang nasisira.
Ang nasisira ay mismong kredibilidad ng Senado bilang bantay ng pananagutan.
Flood Control At Galit Ng Bayan
Hindi dapat kalimutan ang ugat ng lahat: flood control.
Para sa ordinaryong Pilipino, hindi ito abstract na usapin ng budget, committee, o privilege speech.
Ito ay baha sa sala.
Putik sa kusina.
Sirang gamit.
Batang hindi makapasok sa paaralan.
Magulang na hindi makapagtrabaho.
Pamilyang nakatira sa lugar na taon-taon nilulunod ng ulan.
Kaya kapag may alegasyon na ang pondong inilaan para protektahan ang mamamayan ay napunta umano sa bulsa ng iilan, hindi ito simpleng corruption story.
Ito ay istorya ng pagtataksil.
Ang bawat ghost project ay maaaring katumbas ng isang barangay na hindi nailigtas sa baha.
Ang bawat overpriced project ay maaaring katumbas ng pamilyang nawalan ng kabuhayan.
Ang bawat kickback, kung mapapatunayan, ay tila perang ninakaw mula sa taong walang kalaban-laban.
Ito ang dahilan kung bakit galit ang publiko.
Hindi lang dahil may pangalan ng politiko.
Galit sila dahil paulit-ulit na lang ang pangako ng pagbabago, ngunit sa oras ng sakuna, sila pa rin ang lumulubog.
Pananagutan Bago Palusot
Sa gitna ng bangayan, isang bagay ang dapat manatiling malinaw: walang dapat hatulan nang walang due process, ngunit wala ring dapat itago sa likod ng teknikalidad.
Kung may ebidensya, ilabas.
Kung may paliwanag, sabihin.
Kung may pagkakamali, panagutan.
Kung may sabwatan, buwagin.
Para kay Erwin Tulfo, ang hamon ay hindi lang sagutin ang panayam o depensahan ang posisyon sa rules.
Ang mas malaking hamon ay patunayan sa publiko na ang kanyang kilos sa Senado ay para sa transparency, hindi para sa pagtatakip.
Sa panahon ngayon, hindi sapat ang matapang na salita.
Kailangang makita ng tao ang malinaw na paninindigan.
Para sa Blue Ribbon Committee, ang hamon ay ipakita na hindi ito magiging entablado ng palabas lamang.
Dapat nitong habulin ang katotohanan hanggang dulo, kahit sino pa ang masagasaan.
Dahil kung titigil ito kapag malalaki na ang pangalan, mawawala na naman ang tiwala ng publiko.
Senadong Pinapanood Ng Bayan
Ang nangyayari ngayon ay higit pa sa laban ng majority at minority.
Ito ay pagsusulit sa Senado.
Kaya ba nitong unahin ang bayan kaysa alyansa? Kaya ba nitong imbestigahan ang makapangyarihan nang walang takot? Kaya ba nitong ipaliwanag ang rules nang hindi nagmumukhang palusot?
Sa huli, hindi sapat na sabihin ng mga senador na sila ay nasa panig ng katotohanan.
Kailangan nila itong patunayan sa kilos.
Ang taumbayan ay nanonood.
Ang mga biktima ng baha ay nanonood.
Ang mga pamilyang nagbabayad ng buwis ay nanonood.
At sa bawat araw na lumilipas nang walang malinaw na pananagutan, mas lumalalim ang galit.
Kung tunay na walang dapat itago, dapat buksan ang lahat.
Ituloy ang imbestigasyon.
Iharap ang ebidensya.
Pakinggan ang depensa.
At kapag malinaw na ang katotohanan, papanagutin ang dapat managot.
Dahil sa isyung ito, hindi lang pangalan ni Erwin Tulfo, Jinggoy Estrada, Joel Villanueva, Discaya, o iba pang personalidad ang nakataya.
Ang nakataya rito ay tiwala ng Pilipino sa gobyerno.
At kapag ang tiwalang iyon ang tuluyang gumuho, mas mahirap itong ayusin kaysa sa sirang kalsada, palpak na proyekto, o pader na inanod ng baha.
Ang Senado ay may pagkakataong patunayan na hindi ito kanlungan ng takot, palusot, at kalkulasyon.
Ito dapat ang tahanan ng katotohanan.
Ngayon ang tanong: sino ang handang tumayo, at sino ang mas gustong magtago?
