Ang bawat paglalakbay ng isang pinuno ng bansa sa ibayong dagat ay laging may kaakibat na malaking inaasahan mula sa mamamayan.
Sa bawat pag-alis, ipinapangako ang mga bagong pamumuhunan, mas matibay na ugnayan, at pagkilala sa galing ng mga manggagawang Pilipino sa dayuhang lupain.
Gayunpaman, ang nagdaang opisyal na pagbisita ni Pangulong Ferdinand Marcos Jr.
sa bansang Japan ay nag-iwan ng malalaking katanungan sa isipan ng publiko.
Sa halip na maging isang maringal at matagumpay na pagtitipon, marami ang nakapansin na tila kulang sa sigla at init ang naging pagtanggap sa delegasyon.
Ang mga ulat at pagsusuri mula sa iba’t ibang sektor ay nagpahiwatig na ang mga kaganapan ay tila hindi dinaluhan ng tunay na bulto ng mga mamamayan.
Marami ang naghinala na ang mga nakitang mukha sa pagtitipon ay binubuo lamang ng mga mismong tauhan at opisyal ng pamahalaan upang magmukhang puno ang bulwagan.
Kung ihahambing sa mga nakaraang administrasyon, partikular sa panahon ni dating Pangulong Rodrigo Duterte, kapansin-pansin ang pagkakaiba ng antas ng suporta.
Ang mga nakaraang pagbisita ay dinadagsa ng libu-libong mga Pilipino na may kusa at nag-aalab na indayog ng pagmamahal sa pinuno.
Sa pagkakataong ito, ang talumpati ng Pangulo sa harap ng mga Overseas Filipino Workers (OFWs) sa Japan ay nakasagupa ng matinding pambabatikos.
Ang labis na pag-asa ng pinuno sa pagbabasa mula sa teleprompter ay naging tampulan ng panunukso at negatibong komento sa mga plataporma.
Kapag lumalayo ang Pangulo sa kanyang inihandang teksto, kapansin-pansin ang pagbabago sa kanyang paraan ng pagsasalita na inilarawan ng mga kritiko bilang lito at walang kapangyarihan.
Ang ganitong eksena ay nagdulot ng pagkabahala sa kakayahan ng pinuno na magpahayag ng kanyang sariling saloobin nang walang gabay ng teknolohiya.
Ang mas malaking usapin na umuusbong sa likod ng marangyang biyaheng ito ay ang gastusin na nagmula sa kaban ng bayan.
Ang publiko ay nagtatanong kung sulit ba ang milyun-milyong piso na ginamit sa paglalakbay kung ang resulta naman ay hindi nararamdaman ng karaniwang mamamayan.
Kasabay ng mga katanungang ito ang paglabas ng pinakahuling sarbey ukol sa antas ng pagtanggap ng bayan sa kasalukuyang administrasyon.
Ang net satisfaction rating ng Pangulo ay nakaranas ng isang matinding pagbulusok patungo sa negatibong antas na minus labing-lima.
Ang numerong ito ay isang malaking bagsak mula sa mga nakaraang buwan, na nagpapakita ng lumalalang kawalan ng tiwala ng publiko.
Ang ganitong uri ng marka ay nagpapahiwatig na mas marami na ang hindi nasisiyahan sa takbo ng pamamahala kumpara sa mga sumusuporta.
Sa gitna ng krisis na ito, ang opisyal na tagapagsalita ng administrasyon na si “Auntie Claire” ay humarap sa isang mainit na press conference.
Sa halip na aminin ang kakulangan, pinili nitong ipagtanggol ang pamahalaan sa pamamagitan ng mga mabulaklak na pahayag at pag-atake sa mga kritiko.
Ang naging tugon ng tagapagsalita ay umani ng sarkastikong papuri mula sa mga kritiko na nagsasabing gumagawa siya ng magandang trabaho sa pagpapababa pa lalo ng rating ng pangulo.
Ang layunin ng marami ngayon ay makitang mas bumaba pa ang tiwala ng bayan bago matapos ang kasalukuyang termino sa taong dalawang libo dalawampu’t walo.
Ang hidwaan sa pagitan ng pambansang pamahalaan at ng pamilya Duterte ay mas lalo pang nag-alab dahil sa mga naging pahayag sa press conference.
Si Mayor Baste Duterte ng Davao City ay tahasang nagpahayag na walang nakikitang tunay na nakamit ang kasalukuyang administrasyon.
Ayon sa lokal na pinuno, muling bumalik ang mga lumang suliranin tulad ng paglaganap ng ipinagbabawal na gamot, pagtaas ng antas ng krimen, at tila walang kontrol na korapsyon.
Ang mga paratang na ito ay nagmula sa isang lider na nakakakita ng tunay na sitwasyon sa ibaba.
Hindi pinalampas ng tagapagsalita ang mga banat na ito at binitawan ang mga salitang “hindi natin sila masisisi kung sila ay bulag at bingi.” Ang pahayag na ito ay naglalayong maliitin ang kakayahan ng mga kritiko na makita ang mga diumano’y proyekto ng pamahalaan.
Bilang ganti, binanggit ng tagapagsalita ang mga nagdaang operasyon sa Davao City kung saan may mga nasabat na malalaking halaga ng ipinagbabawal na gamot.
Ginamit ito bilang argumento upang ipakita na ang mismong balwarte ng mga Duterte ay may kinakaharap ding malubhang suliranin.
Sinubukan din nitong patunayan na ang pamahalaan ay seryoso sa laban sa korapsyon sa pamamagitan ng pagbanggit sa isang opisyal na kasalukuyan nang nakapiit.
Gayunpaman, ang pagkakakilanlan ng opisyal na ito ay nanatiling malabo at kinuwestiyon ng mga mamamahayag dahil sa kawalan ng malinaw na detalye.
Ang isa pang mabigat na akusasyon na ipinukol ni Mayor Baste ay ang pagkakaroon diumano ng isang hindi idineklarang batas militar sa bansa.
Ayon sa kanya, ang mga boses ng oposisyon at ng mga kritiko ay unti-unti nang sinusupil sa pamamagitan ng iba’t ibang paraan ng panggigipit.
Sumagot ang tagapagsalita sa pamamagitan ng pagbaling sa mga mamamahayag at pagsasabing kung totoo ang batas militar, dapat ay nararamdaman ito ng media.
Ngunit ang argumentong ito ay mabilis ding binuweltahan ng mga kritiko na nagsasabing ang ilang bahagi ng media ay maaaring hawak o takot sa kasalukuyang kapangyarihan.
Hindi rin nakaligtas sa usapin ang kapatid ni Mayor Baste na si Congressman Pulong Duterte ukol sa usapin ng pondo ng kanilang lungsod.
Ang mambabatas ay nagpahayag na nakaranas ng kawalan ng badyet ang Davao City sa nakalipas na apat na taon sa ilalim ng pambansang pamamahala.
Upang pabulaanan ito, naglabas ang tagapagsalita ng mga opisyal na datos mula sa Kagawaran ng Badyet at Pamamahala na nagpapakita ng mga alokasyon.
Ayon sa dokumento, may mga malalaking proyekto ang nakalaan para sa rehiyon mula taong dalawang libo dalawampu’t tatlo hanggang dalawang libo dalawampu’t anim.
Ang paglalabas ng mga numerong ito ay naglalayong ipakita na walang pampolitikang pagka-atrasado o paghihiganti na nagaganap laban sa timog na bahagi ng bansa.
Ngunit para sa karaniwang mamamayan ng Davao, ang mga numerong ito ay nananatiling nasa papel lamang at hindi pa nararamdaman sa realidad.
Sa pagpapatuloy ng pagtitipon kasama ang media, nagbigay rin ng pahayag ang tagapagsalita ukol sa mga usapin sa Pandaigdigang Hukuman sa Kriminal.
May mga ulat na nagsasabing malapit nang maglabas ng mga karagdagang kautusan ang naturang hukuman laban sa ilang personalidad sa bansa.
Ang naging tugon ng administrasyon ay neutral, kung saan sinabi nitong susundin lamang ng gobyerno ang mga umiiral na lokal na batas at proseso.
Ang ganitong pahayag ay nagpapakita ng maingat na pagbalanse upang hindi tuluyang magalit ang mga tagasuporta ng nakaraang pamahalaan.
Kinasangkutan din ng usapin ang isang mataas na opisyal ng pamahalaan na si Kalihim Ralph Recto dahil sa isang kasong isinampa ng isang kilalang doktor.
Ang usapin ay umiikot sa paglilipat ng pondo mula sa PhilHealth patungo sa pangkalahatang kaban ng pamahalaan na itinuturing ng marami na labag sa batas.
Ipinaliwanag ng tagapagsalita na ang bawat mamamayan ay may karapatang maghain ng reklamo kung sa tingin nila ay may anomalya.
Gayunpaman, ipinagtanggol pa rin nito ang naging hakbang ng kalihim bilang bahagi ng pamamahala sa pananalapi ng bansa.
Sa aspeto naman ng ekonomiya, hindi na maitatago ang patuloy na pagbaba ng halaga ng piso laban sa dolyar ng Amerika.
Ang paghina ng salapi ay direktang nagdudulot ng pagtaas ng presyo ng mga pangunahing bilihin na labis na nagpapahirap sa mga pamilyang Pilipino.
Ayon sa opisyal na pahayag, ang Bangko Sentral ng Pilipinas ay isang malayang ahensya na gumagawa ng mga hakbang upang mapanatili ang katatagan.
Ngunit ang paliwanag na ito ay tila walang silbi sa isang ordinaryong mamimili na nakikita ang pagliit ng halaga ng kanilang kita.
Idagdag pa rito ang matinding epekto ng nagdaang tagtuyot dahil sa El Niño na sumira sa bilyun-bilyong halaga ng mga pananim sa buong kapuluan.
Ang kakulangan sa suplay ng pagkain at tubig ay nagdala ng gutom sa mga lalawigan, habang ang tugon ng pamahalaan ay mabagal at kulang sa estratehiya.
Ang lahat ng mga suliraning ito ay nagpapakita na ang administrasyon ay tila mas abala sa pagpapanatili ng kanilang imahe kaysa sa pagtugon sa mga krisis.
Ang pag-asa sa mga vlogger at mga bayarang tagapagsalita sa internet ay hindi sapat upang busugin ang nagugutom na sikmura ng bayan.
Ang mga tinatawag na tagapagtanggol ng administrasyon sa mga social media ay patuloy na nakatatanggap ng pondo upang gumawa ng mga pekeng salaysay.
Sinasabi ng mga kritiko na ang mga taong ito ay walang ibang layunin kundi ang ilihis ang atensyon ng publiko mula sa mga tunay na isyu.
Sa huli, ang katotohanan ay hindi mababago ng anumang gintong salita o mamahaling biyahe sa ibang bansa tulad ng naganap sa Japan.
Hangga’t ang rating ng pamahalaan ay patuloy na bumababa, ito ay isang malinaw na hudyat na ang mamamayan ay nagigising na sa katotohanan.
Ang labanan sa pagitan ng retorika ng palasyo at ng kahirapan sa lansangan ay patuloy na magiging mitsa ng pagbabago sa kasaysayan ng bansa.
Ang bayan ay nagmamasid, nagtatala, at handang sumingil sa tamang panahon ng paghuhukom.
