Sa mabilis na nagbabagong mundo ng diplomasya at geopolitika, isang bagong kabanata ang isinusulat ni Pangulong Ferdinand “Bongbong” Marcos Jr.
na maaaring magpabago sa turing ng buong mundo sa Pilipinas.
Hindi na lamang tayo isang arkipelago sa Timog-Silangang Asya na sumusunod sa agos; sa ilalim ng kasalukuyang administrasyon, ang Pilipinas ay agresibong kumikilos upang maging isang sentral na manlalaro sa usapin ng pandaigdigang kapayapaan at seguridad.
Kamakailan, naging sentro ng usapan ang pagtungo ng Pangulo sa Estados Unidos para sa isang mahalagang working visit.
Ngunit higit sa mga tipikal na pagpupulong,
ang pangunahing layunin ay malinaw: ang ikampanya ang kandidatura ng Pilipinas para sa isang non-permanent seat sa United Nations Security Council (UNSC) para sa terminong 2027 hanggang 2028 .
Ang UNSC ay ang pinakamakapangyarihang sangay ng UN na binubuo ng limang permanenteng miyembro—ang USA, China, Russia, UK, at France—mga tinaguriang superpowers ng mundo.
Ang mithiing makaupo sa parehong mesa ng mga higanteng ito ay hindi lamang isang ambisyon, kundi isang estratehikong hakbang para sa bansa
Sa harap ng higit 50 na mga ambasador mula sa iba’t ibang panig ng mundo, buong tapang na ipinahayag ni PBBM ang kahandaan ng bansa.
“We are in a very strong position to take on more leadership roles that seek to advocate for consequential issues in the global agenda,” ani ng Pangulo Ang mga salitang ito ay hindi lamang retorika; ang Pilipinas ay may “rich experience” sa pagbuo ng kapayapaan (peace-building) at paghahanap ng mga bagong landas para sa kooperasyon.
Sa nakalipas na 60 taon, mahigit 14,000 na mga Pilipinong sundalo na ang naipadala sa iba’t ibang peacekeeping operations sa buong mundo, patunay na tayo ay may sapat na kredibilidad
Ngunit bakit nga ba mahalaga ang upuang ito sa UNSC? Sa gitna ng mga hamon tulad ng tensyon sa West Philippine Sea at ang lumalalang kaguluhan sa Middle East, ang pagkakaroon ng boses sa Security Council ay nangangahulugan na ang Pilipinas ay magiging bahagi ng mga kritikal na desisyon na makakaapekto sa seguridad ng buong mundo [04:01].
Hindi na tayo maghihintay lamang sa kung ano ang ipapataw ng mga superpowers; tayo na mismo ang makikipag-usap at makikipag-negosasyon bilang kanilang kapantay sa loob ng konseho.
Ang pamumuno ni PBBM ay kinikilala rin dahil sa kanyang “independent foreign policy.” Hindi tulad ng mga nakaraang panahon, ang Pilipinas ngayon ay nakikipagkaibigan sa lahat at hindi nagiging kalaban ng sinuman, habang pinoprotektahan ang pambansang interes [05:01].
Ang estratehiyang ito ang naging susi upang makakuha tayo ng suporta mula sa mga bansang tulad ng Vietnam, na dati ay may mga pag-aalinlangan sa ating mga kandidatura [06:54].
Ayon kay Philippine Ambassador to the US, Jose Manuel Romualdez, malakas ang tsansa ng Pilipinas laban sa katunggali nitong bansang Kyrgyzstan [02:30].
Ang matatag na kampanya ay pinamumunuan nina Secretary of Foreign Affairs Enrique Manalo, na kasalukuyang permanent representative ng Pilipinas sa UN.
Ang kanilang pag-iikot at pakikipag-ugnayan sa iba’t ibang nasyon ay bahagi ng isang malaking “blueprint” upang ipakita na ang isang “maliit na bansa” ay kayang maging “global leader” [02:51].
Ang kwentong ito ay hindi lamang tungkol sa pulitika; ito ay tungkol sa pambansang dangal.
Sinasalamin nito ang mensahe mula sa bibliya na binanggit sa ulat—ang Isaiah 60:22: “Ang maliit na bansa ay magiging isang makapangyarihan… Akong si Yahweh ang may gawa nito at gagawin ko ito sa takdang panahon” [08:26].
Ang pag-angat ng Pilipinas ay tinitingnan ng marami bilang isang katuparan ng tadhana na maging “liwanag at asin” sa gitna ng mga bansa.
Sa huli, ang mensahe ni Pangulong Marcos ay isang panawagan para sa pagkakaisa ng bawat Pilipino.
Ang tagumpay sa United Nations ay hindi lamang tagumpay ng gobyerno, kundi tagumpay ng bawat mamamayan na nagnanais ng mas ligtas at mas progresibong bukas.
Handa na nga ba ang Pilipinas na harapin ang mga hamon ng pagiging lider sa mundo? Ang mga indikasyon ay malinaw: sa ilalim ng kasalukuyang liderato, ang ating bansa ay hindi na lamang basta kalahok, kundi isang alamat na nagsisimulang umukit ng sariling kasaysayan sa pandaigdigang entablado.
