Gumulantang sa kamalayan ng publiko ang isang mabilis na pagkalat ng balita patungkol sa isang malagim na banta sa seguridad ng mismong institusyon ng Senado.
Batay sa isang ulat ng paniktik na nagmula sa National Bureau of Investigation, mayroon umanong napipintong pag-atake na magaganap sa loob ng mataas na kapulungan, dahilan upang agarang maglabas ng direktiba ang Office of the Sergeant at Arms na higpitan ang pagbabantay at palakasin ang pwersa ng seguridad sa buong bisinidad.
Ang biglaang pagtaas ng tensyon na ito ay nagdulot ng matinding pagkagulat at pagkabahala, lalo na at nangyayari ito sa gitna ng matitinding sagupaan at mainit na pulitika sa loob ng bulwagan ng mga mambabatas.
Sa kabila ng idinideklarang panganib, hindi maiwasan ng mga mapanuring mamamayan na itaas ang kanilang mga kilay at kuwestiyunin ang tunay na motibo sa likod ng pagkalat ng ganitong impormasyon.
Para sa maraming Pilipino na sanay na sa mga pasikot-sikot ng pamahalaan, ang ganitong uri ng senaryo ay tila isang sirang plaka o lumang tugtugin na paulit-ulit na lamang na ipinapalabas upang ilihis ang atensyon ng taumbayan mula sa mga tunay na isyu.
Marami ang naghihinala na ang bantang ito ay isang gawa-gawang drama lamang ng mga pulitiko, isang taktika upang pagtakpan ang mga paparating na pagdinig, lalo na ang mga kontrobersyal na usapin tulad ng isyu ng mga ex-Marines at ang mga nabunyag na katiwalian.
Tila baga mayroong mga nagtatago sa kanilang sariling anino at gumagawa ng sariling multo dahil sa matinding takot na mabunyag ang kanilang mga itinatagong sikreto.
Ang ganitong kalakaran ay nagpapakita lamang ng isang malalim na sakit sa sistema ng pulitika sa bansa, kung saan ang pamumuno ay nakasalalay sa kung sino ang mas sikat at kung sino ang mas magaling gumawa ng eksena, sa halip na nakatutok sa tunay na paglilingkod.
Imbes na pagtuunan ng pansin ng mga senador ang pagpasa ng mga batas na magpapaunlad sa ekonomiya, tulad ng pagbubukas ng merkado sa mga dayuhang mamumuhunan upang makalikha ng trabaho at mapababa ang presyo ng mga bilihin, sila ay mas abala sa paggawa ng ingay at pagpapalakas ng kani-kanilang mga alyansa.
Ang paulit-ulit na drama at ang pagkakaroon ng mga hidwaan sa loob ng Senado, kung saan mayroong mga nag-aagawan sa posisyon at takot na makasuhan o makulong gaya ng mga usap-usapan patungkol kina Senador Jinggoy Estrada at Alan Peter Cayetano, ay nagpapatunay na ang interes ng bayan ay madalas na isinasantabi pabor sa pansariling ambisyon at kaligtasan.
Sa huli, ang tanong na naiiwan sa isipan ng publiko ay kung mayroon nga bang tunay na kalaban na susugod sa mga pintuan ng Senado, o baka naman ang mismong mga nakaupo sa loob ang tunay na naghahasik ng takot upang panatilihin ang kanilang impluwensya.
Ang paglalaro sa emosyon at isipan ng mga botante gamit ang mga hindi kumpirmadong banta ay isang mapanganib na laro na unti-unting sumisira sa natitirang tiwala ng taumbayan sa mga institusyon ng gobyerno.
Hangga’t ang pulitika ay nananatiling isang malaking teatro na pinagbibidahan ng mga opisyal na mas inuuna ang pamumulitika kaysa sa serbisyo publiko, ang mga tunay na banta sa lipunan tulad ng kahirapan at kawalan ng hustisya ay patuloy na mananalasa nang walang pumipigil.
