Isang nakakabinging katahimikan ang bumabalot ngayon sa pambansang kapulisan habang dahan-dahang lumalapit ang araw na pinangangambahang yumanig sa kapayapaan ng bansa.
Nakaabang ang buong sambayanan sa lumabas na balita kung saan mismong si Mambabatas Rodante Marcoleta ang nagpahiwatig na inaasahan na niya ang kanyang pagkaaresto ngayong linggo kaugnay ng isang mabigat na kaso ng pandarambong.
Bagama’t tahasan itong itinatanggi ng mambabatas at sinabing hindi siya manlalaban kung sakaling dumating ang mga awtoridad, isang mas malalim na kaba ang gumagapang ngayon sa mga pasilyo ng kapangyarihan.
Ang usapin ay hindi na lamang nakasentro sa kung mabibilanggo ba ang isang politiko, kundi kung ang paglapat ng posas sa kanyang mga kamay ang magiging mitsa ng isang pambansang paralisis.
May mga malalakas na ugong sa Camp Crame na mistulang nag-uurong-sulong ang mga alagad ng batas na isakatuparan ang utos.
Sa kalakaran ng pulitika sa Pilipinas, ang pag-aresto sa isang mataas na opisyal ay pangkaraniwang balita na lamang, ngunit nag-iiba ang timbang ng sitwasyon kapag ang pangalang nakasalang ay may malalim na koneksyon sa Iglesia ni Cristo.
Batid ng pamahalaan na hindi basta-basta pwedeng kalabitin ang isang taong itinuturing na malapit na kapatid ng isang institusyong may kakayahang magpakilos ng milyun-milyong disiplinadong miyembro.
Kung magiging padalos-dalos ang kapulisan, nahaharap ang estado sa posibleng dambuhalang mobilisasyon na kayang lumpuhin ang buong Kamaynilaan sa loob lamang ng ilang oras.
Habang namimilipit sa tensyon ang gobyerno, tila nag-aabang naman sa kabilang bakod ang mga taga-suporta ng nakaraang administrasyon.
Umiikot ang mga pagsusuri na palihim na umaasa ang ilang panatiko na mag-aklas ang nasabing simbahan upang magamit ang gulo bilang asinta laban sa kasalukuyang liderato sa Malacañang.
Subalit kung babalikan ang kasaysayan, ang grupong ito ay kilala sa labis na pagiging kalkulado sa bawat hakbang.
Sa mga nagdaang pagkilos nila laban sa korapsyon, napatunayan na mabilis nilang pinatitigil ang demonstrasyon sa sandaling may mga sumasawsaw na tagapagsalita na ang layunin lamang ay manira ng gobyerno.
Malinaw ang kanilang track record: kumikilos sila para sa hustisya ng kanilang hanay, at hindi kailanman magpapagamit bilang sandata sa destabilisasyon ng ibang politiko.
Ang mainit na sitwasyong ito ay nagbubukas ng lumang sugat sa isipan ng mga ordinaryong mamamayan patungkol sa tila namimiling hustisya sa bansa.
Umaapaw ang mga pagtatanong kung bakit tila kay Marcoleta lamang nakatutok ang palaso, habang ang ibang dambuhalang pangalan na kasama sa listahan ng mga sangkot sa anomalya noong nakaraang taon ay tila naglaho na sa usapan.
Marami ang naghahambing sa sitwasyon niya sa mga tulad nina House Speaker Martin Romualdez na patuloy na namamayagpag, habang ang mga mambabatas na sina Chiz Escudero at Joel Villanueva ay mabilis na nakatatawid sa ligtas na bakod ng pulitika.
Lumilikha ito ng impresyon na ang nagaganap na pag-uusig ay hindi purong paglilinis ng sistema, kundi isang maingat na pagpuksa sa mga kalaban sa kapangyarihan.
Ang pinakamatinding bangungot na iniiwasan ng mga nagmamasid ay ang posibleng dulo ng kahina-hinalang katahimikang ito.
Iba ang dahan-dahang paghawak kay Marcoleta kung ikukumpara sa naging magaan na pag-aresto kay Jinggoy Estrada o sa naging pagbisita ni Jonvic Remulla sa Senado.
Kung magkakamali ng kalkula ang mga awtoridad at magtulak ito sa mga taong lumabas sa kalsada, maaari itong magbunga ng isang malaking gulo na walang ibang kahihinatnan kundi ang pagpataw ng Batas Militar.
Kapag napuno ang mga kalsada at nawalan ng kontrol ang gobyerno, mapipilitan ang estado na gumamit ng kamay na bakal upang ibalik ang kaayusan—isang senaryong magbabalik sa Pilipinas sa pinakamadilim nitong nakaraan.
Sa kasalukuyan, mistulang naglalaro ng patagalan ng kurap ang buong bansa.
Tahimik na naghihintay ang inakusahang mambabatas, pinagpapawisan ang mga opisyal na magsasakatuparan ng warrant, habang nananatiling tikom ang bibig ng dambuhalang institusyon—ang pinakanakakatakot na uri ng katahimikan sa pulitika ng Pilipinas.
Ang mga susunod na araw ay hindi lamang magpapasya sa kalayaan ng isang indibidwal, kundi magpapatunay kung sino talaga ang may hawak ng huling baraha ng republika.
