Isang malakas na yanig ang gumimbal sa buong mundo ng pulitika matapos tuluyang basagin ng Alkalde ng Pasig na si Vico Sotto ang katahimikan upang tahasang kalampagin ang mga nagtataasang opisyal na pinaniniwalaang nasa likod ng bilyun-bilyong pisong nakawan sa kaban ng bayan.
Walang preno at walang takot na inilantad ang malalim na sabwatan na matagal nang nagpapahirap sa bansa, lalo na matapos ang kontrobersyal na pagkakakulong ni Curley Discaya, ang asawa ng naging mahigpit na katunggali ng alkalde sa nakaraang halalan.
Sa halip na magdiwang sa pagbagsak ng iisang kalaban, mas pinili ng opisyal na itaas ang pamantayan ng laban sa pamamagitan ng paghahangad na mas marami pang mga kawatan sa pamahalaan ang tuluyang maghimas ng rehas, isang matapang na hakbang na naglalayong tapusin ang pamamayagpag ng mga tinaguriang sindikato sa loob mismo ng gobyerno.
Hindi palalagpasin ang mga malalaking isda sa laban na ito, dahil mismong ang mga pangalan nina Martin Romualdez at Zaldy Co ang nakaladkad at idinidiin bilang mga pangunahing utak sa pinakamalaking pagnanakaw sa kasaysayan ng bansa sa pamamagitan ng maanomalyang flood control projecTS. Isang nakakagimbal na katotohanan ang ibinunyag na bukod sa mga kilalang sindikato, ang mga matataas na opisyal na ito ang tila nangunguna sa pagsipsip sa pondo ng bayan na sana ay inilalaan para sa kaligtasan ng mga mamamayan tuwing may sakuna.
Ang mas nakakabahala pa rito ay ang pagkakasangkot ng mga indibidwal na may malalapit na ugnayan sa kasalukuyang administrasyon ni Pangulong Bongbong Marcos,
nagpapahiwatig na ang korapsyon ay walang pinipiling pamilya, posisyon, o kapangyarihan.
Nakita ng bansa ang labis na kalupitan ng mga ganitong gawain nang ibunyag mismo sa mataas na antas kung gaano kalala ang ninanakaw sa kaban ng bayan.
Ang ugat ng lahat ng katiwaliang ito ay hindi lamang nakadikit sa iisang proyekto o iilang tao, kundi nakabaon sa isang bulok na sistemang matagal nang kinokontrol ng mga sakim na pulitiko mula pa noong maipatupad ang Saligang Batas ng 1987.
Ang malawakang pagnanakaw sa flood control ay isang maliit na bahagi lamang kung paano pinagsasamantalahan ng mga mapanirang isip ang mga kahinaan ng kasalukuyang estruktura ng gobyerno.
Upang tuluyang masugpo ang ganitong klaseng kalakaran, umaalingawngaw ang panawagan para sa isang malawakang pagbabago sa sistema patungo sa parlamentaryo o isang reporma na maglalapit sa Pilipinas sa antas ng disiplina na nakikita sa mga bansang tulad ng Singapore at Japan.
Sa mga bansang ito, ang mahigpit at maayos na sistema ang mismong lumalamon sa mga tiwali, hindi katulad sa kasalukuyang kalagayan ng Pilipinas kung saan ang bulok na kalakaran ang sumisira at nagtutulak kahit sa mga matitinong tao na sumali sa katiwalian kung sila ay papasok sa gobyerno.
Kinakailangang tuluyang baguhin ang nakasanayan ng lipunan kung saan ang pagnanakaw ay ginagawang normal mula sa pinakamababang antas ng barangay hanggang sa mga naglalakihang opisina sa nasyonal na pamahalaan.
Ang tahasang pagbusisi, mapanuring pag-iisip, at pagpuna sa mga kahina-hinalang galaw ng mga nakaupo ay ang tanging sandata upang hindi na maulit ang panlilinlang sa mga inosenteng mamamayan.
Sa patuloy na pag-ikot ng mga maleta ng pera at pagpapalitan ng pabor sa matataas na kapulungan, ang tanging pag-asa ng bansa ay ang patuloy na paggising ng kamalayan at ang walang sawang pagpapabagsak sa mga sindikatong nagpapanggap na mga lingkod-bayan.
Ang pag-ingay ng mga matitinong opisyal laban sa mga tinaguriang buwaya ay isang patunay na hindi pa tuluyang namamatay ang pag-asa para sa isang malinis at tapat na pamahalaan.
